Γρηγόρης Αυξεντίου (1928-1957)

Επήρε μιάν ανηφοριά επήρε σκαλοπάτια, να βρεί τα μονοπάτια που πάν στην ΛΕΥΤΕΡΙΑ…. Την  λευτεριά αν λαχταράς, σε ξένους μην ελπίζεις. Μόνος σου παρ την αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις. Σήμερα, 3 του Μάρτη, η θύμηση γυρνά πίσω……….. Γυρνά πίσω στις 3 του Μάρτη του 1957. Σ’ εκείνη τη μέρα, που στα βουνά του [...]

Η διαχρονική μορφή του Πιερή και της Αντωνούς Αυξεντίου

Τώρα που μας σκόρπισε η φρίκη και ο διωγμός και ο κατατρεγμός και η τουρκική μάχαιρα, σκέφτομαι τους γέροντες εκείνους γονείς του Γρηγόρη Αυξεντίου, του νεομάρτυρος. Του σταυραετού του Μαχαιρά. Την Αντωνού και τον Πιερή Αυξεντίου. Σκέφτομαι την καρτερία τους. Αλλά και την ελληνική περηφάνια τους. Την αξιοπρέπειά τους. Το απαράμιλλο ήθος τους, ενώπιον του βαρβαρισμού των τυράννων.

Σκέφτομαι, έτσι, μαζί με την Αντωνού και τον Πιερή Αυξεντίου, από τη Λύση, και όλη εκείνη τη γενεά των πατέρων μας. Που διέσωσαν μέσα στους αιώνες την πατρίδα μας ελληνική και ορθόδοξη. Σκέφτομαι την ελληνική τους περηφάνια. Αλλά και τον καημό της Ρωμιοσύνης που εβίωσαν. Τον μυστικό τρόπο ζωής που μας κατέλιπαν. Τον τρόπο βίου και την αλήθεια ζωής, που κόμισαν στον τόπο της ιστορίας. Αυτήν την αλήθεια και αυτόν τον τρόπο, που παρέδωσαν στα τέκνα τους. Σκέφτομαι εκείνη την ελληνική και ορθόδοξη παιδεία και το ελληνικό και ορθόδοξο ήθος, που διαπερνούσε τις ψυχές εκείνης της καρτερικής και ηρωικής νεότητος. Με έναν τρόπο υπόγειο και μυστικό. Αλλά και διάχυτο. Για να οδηγηθούν στο μαρτύριο και στον αγιασμό.