ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ: Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

Την παλιά συνοικία του Μακρυγιάννη την ξέρουν όλοι οι Αθηναίοι. Τη δράση του αγωνιστή του ’21, του πρωτεργάτη της Γ’ Σεπτεμβρίου και του κατάδικου των στρατοδικείων του Όθωνα, την ξέρουν όσοι μελέτησαν τα χρονικά της Επανάστασης και της βαυαροκρατίας. Είναι όμως λιγοστοί εκείνοι που πρόσεξαν πως ο Μακρυγιάννης μας άφησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -την ιστορία της ζωής του- ίσως επειδή ήταν ένας αγράμματος.

Τον Μακρυγιάννη των Απομνημονευμάτων τον αγάπησαν πραγματικά μερικοί νέοι που άρχισαν να δημοσιεύουν ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή. Δε νομίζω πως θα γελαστώ πολύ αν προσθέσω πως η φωνή του μπαίνει δειλά και ψιθυριστά στην ελληνική ζωή ανάμεσα στα 1925 και στα 1935. Κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί στο πλατύ κοινό. Οι νέοι που μεγάλωσαν στον περασμένο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν ακόμη στην ακμή της ηλικίας τους όταν άρχισε η σημερινή κρίση, δεν πρόφτασαν ούτε το έργο τους να ωριμάσουν ούτε να αποκαταστήσουν τη δική τους ιεραρχία πνευματικών αξιών όπως την ήθελαν. Και όμως είναι γνωστό σε όσους ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν τα ελληνικά ρεύματα στα μεσοπολεμικά εκείνα χρόνια, πως με τη μικρασιατική καταστροφή αρχίζει στον τόπο μας μια περίοδος ιδεολογικών ισολογισμών και μετατροπών που μπορεί να παραβληθεί με την περίοδο, της αναμόρφωσης που ακολούθησε τον πόλεμο του ’97. Τις προσπάθειες αυτές τις σκέπασε ή τις ετοιμάζει οξύτερες ο σημερινός αγώνας. Γι αυτό και ο Μακρυγιάννης, που βρήκε μια φορά το δρόμο της καρδιάς των νέων, θα πρέπει να περιμένει να καθαρίσει πάλι ο ουρανός για να πάρει τη θέση που του αξίζει.

Αισθάνομαι -και πιστεύω πως το αισθανόσαστε και σεις -ότι με τέτοιες συνθήκες μου είναι δύσκολο, μέσα στο διάστημα μιας σύντομης ομιλίας, να σας πείσω για τη σημασία του βιβλίου του Μακρυγιάννη, ή τουλάχιστο να σας δείξω το μονοπάτι που ακολούθησα για να νιώσω ένα τόσο αγνοημένο έργο. Είμαι, με κάποιον τρόπον, ο πρώτος μάρτυρας που ακούτε για μιαν άγνωστη υπόθεση. Έτσι θα ήθελα να σας παρακαλέσω να προσέξετε χωρίς προκατάληψη τις λίγες περικοπές που θα σας διαβάσω από το κείμενο του Μακρυγιάννη και να μου δώσετε την καλή σας προαίρεση.

Ωστόσο υπάρχει κάτι που μου αλαφραίνει την καρδιά, τώρα που καταπιάνομαι να διατυπώσω την ιδέα μου για αυτή την ιδιότυπη συγγραφή. Εσείς που είχατε το ενδιαφέρον να ‘ρθείτε να μακούσετε, μου δίνετε την ευκαιρία να ξεπληρώσω ένα παλιό χρέος που με βαραίνει από χρόνια. Από τα ’26, που έπεσαν στα χέρια μου τα Απομνημονεύματα, ως τα σήμερα, δεν πέρασε μήνας χωρίς να ξαναδιαβάσω λίγες σελίδες τους, δεν πέρασε εβδομάδα χωρίς να συλλογιστώ αυτή την τόσο ζωντανή έκφραση. Μέ συντρόφεψαν σε ταξίδια και σε περιπλανήσεις, με φώτισαν ή με παρηγόρησαν σε χαρούμενες και σε πικρές στιγμές. Στον τόπο μας, όπου είμαστε τόσο σκληρά κάποτε αυτοδίδακτοι, ο Μακρυγιάννης στάθηκε ο πιο ταπεινός αλλά και ο πιο σταθερός διδάσκαλός μου.

Πίστευα πάντα πως θα βρισκότανε κάποια ευκαιρία να του δώσω ένα μικρό δείγμα της ευγνωμοσύνης μου. Κατά παράξενη σύμπτωση, την ευκαιρία μου τη δίνετε σεις· μου τη δίνει το ελληνικό στρατόπεδο της Μέσης Ανατολής· μου τη δίνουν οι Έλληνες της Αιγύπτου. Σε μια στιγμή που κοιτάζουμε και συλλογιζόμαστε και προσπαθούμε να διακρίνουμε το πεπρωμένο του ελληνισμού μέσα από την καταιγίδα και πέρα από την πλατιά στροφή που κάνει στα χρόνια μας η ιστορία του κόσμου -ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρχει ένα κρυφό νόημα σαυτή τη σύμπτωση. Στους καιρούς μας όπου ο αγώνας, το αίμα, ο πόνος και η δίψα της δικαιοσύνης απογυμνώνει τις ψυχές από τα πρόσκαιρα ναρκωτικά και τις φρεναπάτες· όπου ο άνθρωπος γυρεύει από τον άνθρωπο το καθαρό, το στέρεο και τη συμπάθεια -είναι σωστό να μιλούμε για τέτοιους ανθρώπους όπως ο Μακρυγιάννης. Ακούστε τον:

Ατλαντίδα ένας χαμένος πολιτισμός

Το 350 π.Χ. ο Πλάτων, ο μεγάλος Ελληνας φιλόσοφος, γράφει δύο διάλογους, τον “Τίμαιο” και τον “Κριτία”, και ο κόσμος ακούει για πρώτη φορά το όνομα της Ατλαντίδας. Η ιστορία μιας βυθισμένης ηπείρου, στα εδάφη της οποίας άνθισε ένας εκπληκτικός πολιτισμός, είναι τόσο εντυπωσιακή και προκλητική, ώστε ο Αριστοτέλης την απορρίπτει αμέσως ως φανταστική. Ομως, άλλοι επιφανείς πολίτες και διανοούμενοι εκείνης της εποχής δέχονται την αυθεντικότητα της. Η διαμάχη αυτή, ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους αρνητές της Ατλαντίδος, διαρκεί μέχρι τις μέρες μας.

Τα κείμενα του Πλάτωνα πυροδοτούν τη φαντασία ολόκληρης της ανθρωπότητας και, στους αιώνες που κύλησαν από τότε, χιλιάδες τολμηροί άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να βρουν κάποιο ίχνος της χαμένης ηπείρου. Αμέτρητα, εξάλλου, είναι τα βιβλία που έχουν γραφτεί για την Ατλαντίδα. Είναι χαρακτηριστικό πως σε μία βιβλιοθήκη της αμερικανικής πολιτείας της Virginia υπάρχει μια αίθουσα της οποίας όλα τα ράφια, από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, περιέχουν βιβλία για τη μυστηριώδη ήπειρο. Είναι σαφές ότι το κύρος του ονόματος του Πλάτωνα έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην αφήγηση, ενώ είναι απαραίτητο να τονίσουμε πως αυτή δεν παρουσιάστηκε ως μύθος ή αλληγορία, αλλά ως ιστορικό γεγονός. Ας δούμε τα κυριότερα σημεία της εξιστόρησης.

ΤΙΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΑΣ

Κύπρος: Δίνουμε συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην ΤΜΤ!

Οι λεγόμενοι «αγωνιστές» τουρκοκύπριοι της τρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ, οι αχρείοι δολοφόνοι των γκρίζων λύκων και του ισλαμο – στρατοκρατικού καθεστώτος της Τουρκίας, τρώνε και πίνουν στις πλάτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία παλεύουν για να καταργήσουν και βεβαίως στις πλάτες όλων εμάς! Πως γίνεται αυτό;

Αυτά τα καθάρματα λαμβάνουν σύνταξη από τον τουρκικό στρατό και από το ψευδοκράτος, αλλά λαμβάνουν σύνταξη και από την Κυπριακή Δημοκρατία και στο τέλος κάθε μήνα μετρούν ένα σεβαστό ποσό, τέτοιο ώστε να περνούν πλουσιοπάροχα!

Ελληνική ποίηση

Έλληνες ποιητές

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (1792 – 1869)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ

Κώστας Κρυστάλλης

Κωστής Παλαμάς: Η φλογέρα του βασιλιά

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Εικονική πραγματικότητα στο Ιερό της Σαμοθράκης

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ένα τρισδιάστατο ψηφιακό μοντέλο του Ιερού των Μεγάλων Θεών της Σαμοθράκης, προσβάσιμο μέσω του διαδικτύου, δημιουργήθηκε πρόσφατα, παρουσιάζοντας την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής του μνημείου από τα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. μέχρι και τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. αλλά και πανοραμικές όψεις του χώρου, όπου βρίσκεται. Στους χρήστες δίνεται επίσης η δυνατότητα της ψηφιακής περιήγησης στο Ιερό των Μεγάλων Θεών, όπως ήταν στα χρόνια της λειτουργίας του. Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη δράση εντάσσεται στο πρόγραμμα που υλοποιεί η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με αντικείμενο τη διάχυση πληροφοριών στο κοινό μέσω των νέων τεχνολογιών.

Η πανάρχαια φαντασίωση του ανθρώπου να γίνεται αόρατος ή έστω να μπορεί να εξαφανίζει αντικείμενα βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Για πρώτη φορά Γερμανοί και Βρετανοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι κρατάνε στα χέρια τους το μυστικό για τη δημιουργία ενός υλικού που θα έκανε τη φαντασίωση αυτή πραγματικότητα. Κατάφεραν να κάνουν ένα αντικείμενο (μια επιφάνεια χρυσού) να εξαφανιστεί χρησιμοποιώντας, για πρώτη φορά, έναν τρισδιάστατο “μανδύα” αορατότητας, αποτελούμενο από φωτονικούς κρυστάλλους.

Το επίτευγμα κατέστη εφικτό από ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καρλσρούης υπό τον Τόλγκα Έργκιν και του Imperial College του Λονδίνου υπό τον πρωτοπόρο στις σχετικές έρευνες περί αορατότητας καθηγητή Τζον Πέντρι και παρουσιάστηκε στο περιοδικό “Science”, σύμφωνα με το BBC και τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό.

“Είναι σαν να κρύβει κάποιος ένα μικρό αντικείμενο κάτω από το χαλί, μόνο που αυτή τη φορά εξαφανίζεται και το χαλί”, δήλωσε ο Νίκολας Στένγκερ, ένας από τους ερευνητές. “Όταν κοιτάξαμε για το αντικείμενο με φακό και κάναμε έλεγχο με το φασματοσκόπιο, άσχετα με τη γωνία υπό την οποία κοιτάζαμε το αντικείμενο, δεν βλέπαμε τίποτε. Είχε γίνει αόρατο”, τόνισε.

Οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα τρισδιάστατο “μετα-υλικό” που έχει την ιδιότητα να αντανακλά τις ακτίνες φωτός γύρω από το αντικείμενο που καλύπτει, ώστε αυτό να μην είναι ορατό από το ανθρώπινο μάτι. Μέχρι τώρα οι μανδύες αορατότητας που είχαν δημιουργηθεί, “δούλευαν” μόνο σε δύο διαστάσεις, δηλαδή τα “αόρατα” αντικείμενα ήσαν άμεσα ορατά από την τρίτη διάσταση. Ο ευρωπαϊκός “μανδύας” είναι ο πρώτος που κάνει αόρατες και τις τρεις διαστάσεις. Αποτελείται από ειδικούς φακούς που “εξαφανίζουν” το φως, “κυρτώνοντας” τις ακτίνες του, καθώς αυτοδιαχέεται από το προς απόκρυψη αντικείμενο προς τον παρατηρητή.

Ομιλία του Νίκου Πουλιανού στον πατριωτικό σύλλογο “Θερμοπύλες”

Ο Πατριωτικός Σύλλογος «Θερμοπύλες» σας προσκαλεί στην ομιλία που διοργανώνει με τον ανθρωπολόγο κ. Νίκο Πουλιανό και θέμα «Τα Ανθρωπολογικά ευρήματα στον Ελλαδικό χώρο – Η προέλευση του Έλληνα».

Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 22 Μαρτίου και ώρα 19:30, στην αίθουσα του συλλόγου, Ιδομενέως 2, Πλατεία Δέγλερη, Άγιος Ιερόθεος, στο Περιστέρι.

H δικτατορία του καπιταλισμού των αγορών

Εμείς και οι 1011 δισεκατομμυρούχοι του Forbes

Αχ, αυτή η Ελλάδα! Η Ελλάδα που είπε ψέμματα, η Ελλάδα που απέκρυψε, η Ελλάδα των Δημοσίων Υπαλλήλων (!!), η Ελλάδα των καφενείων και των τεμπέληδων καί άλλες τέτοιες αθλιότητες που προσπαθούν να μεταφέρουν τις ευθύνες ενός αποτυχημένου συστήματος, στο κεφάλι απλών ανθρώπων που εντυπωσιάζονται από τα παιχνίδια της λογικής και από το σώου διάφορων πονηρών. Θα το πώ με τον πιό απλό τρόπο που μπορώ.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα ( και όχι μόνο) είναι το ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα χρησιμοποιώντας χρυσοπληρωμένους και επομένως διεφθαρμένους υπαλλήλους τσιράκια του, μετέφερε τεράστιο μέρος του πλούτου που αναμφισβήτητα παράχθηκε (το λέει η τεράστια αύξηση του ΑΕΠ από τους τεμπέληδες Έλληνες!), στα θησαυροφυλάκια των ελάχιστων δισεκατομμυριούχων της γης, δίνοντας φυσικά μια καλή μίζα για τη “δουλειά” στους μεσάζοντες γνωστούς και επώνυμους πολιτικούς και άλλους συνεργάτες.Αυτούς που τώρα προσπαθούν να παρουσιάσουν το πρόβλημα σαν πρόβλημα κακοδιαχείρισης και μεμονωμένης ρεμούλας από κάποιους κατ’ εξαίρεση απατεώνες. Και που θα λυνόταν αν “έμπαινε μια τάξη”, “αν νοικοκυρεύαμε τον τόπο” κλπ.

Είναι όμως έτσι; Η μήπως παρόμοια η και χειρότερα… φαινόμενα συμβαίνουν παντού και το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι;
“Η απληστία δεν αυτο-διορθώνεται,” γράφει ο πρώην γερουσιαστής και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Gary Hart, και δημοσιεύεται στο Businessweek. Και χτυπάει ακριβώς στην καρδιά που δεν είναι όμως η απληστία κάποιων λίγων, αλλά ο εθισμός του ίδιου του συστήματος στο εύκολο, γρήγορο και μεγάλο κέρδος, και μάλιστα χωρίς ρίσκο, αφού αν κάτι δεν πάει καλά οι ζημίες φορτώνονται σε πλάτες αθώων που πάντα πρέπει να κάνουν κάτι αφού “το σπίτι ΜΑΣ καταρρέει και θα ΜΑΣ πλακώσει ΟΛΟΥΣ”. Ε όχι και όλους! Το περιοδικό Forbes πανηγυρίζει που οι δισεκατομμυριούχοι της γής πέρασαν επιτέλους τους χίλιους( κάποιοι δεν φτωχαίνουν λοιπόν) και μάλιστα παρουσίασαν μέσα στο 2009 της κρίσης, αύξηση κερδών 50% ήτοι 3.600.000.000.000(3,6 τρις)!!!!!!!

Η κρίση που περνάμε τώρα δημιουργήθηκε γιατί ενώ κάποιοι είχαν γνώση και προειδοποιήσεις για το που μπορούσε να οδηγήσει η οικιστική φούσκα στις ΗΠΑ τους ίδιους και την οικονομία, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα αλλά κρύβοντας το πρόβλημα μέσα σε πολύπλοκα παράγωγα προϊόντα το πολλαπλασίασαν και το μετέφεραν στην παγκόσμια οικονομία, κάνοντάς το εντελώς ανεξέλεγκτο.Κι αυτό γιατί αν έκαναν κάτι όταν έπρεπε, θα τιμωρούνταν από τις αγορές αφού θα ήταν υποχρεωμένοι για 1-2 εξάμηνα να παρουσιάσουν κακά αποτελέσματα στη Wall Street. Τύφλα νάχουν δηλαδή οι δικές μας αλχημείες με την Goldman για 1-2 δίς προκειμένου να μπούμε στο Ευρώ!

Θα μου πείτε, μα καλά δεν ενδιαφέρθηκαν για το μέλλον των εταιρειών τους και σώπασαν η είπαν ψέμματα; Ναι μεν αλλά. Ενώ το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους θα ήταν να πουν την αλήθεια, η πίεση των αγορών και των καταστροφικών εργαλείων που έχουν στα χέρια τους ήταν τέτοια, που προτίμησαν να το αναβάλουν για αργότερα, δίνοντας λίγα ακόμη βραχυπρόθεσμα κέρδη στους μεγαλοκαρχαρίες μετόχους και τις αγορές που το απαιτούσαν. Επίσης κάποιοι σώπασαν με το αζημίωτο.

Κι αυτό γιατί ζούμε πλέον στη δικτατορία του καπιταλισμού των αγορών, όπου μια χούφτα πάμπλουτοι χρηματιστές λειτουργώντας για λογαριασμό των υπερπανίσχυρων κυρίων τους, ενδιαφέρονται μόνο για ξαφνικές γιούργιες, εφόδους όπου αρπάζουν ότι έχει απομείνει και φυσικά καθόλου για την ανάπτυξη, την ευημερία, την βιωσιμότητα και άλλα τέτοια που από κυνικά έχουν γίνει γραφικότητες! Το περιοδικό Businessweek κατηγορεί κράτη και εταιρείες (το σύστημα δηλαδή) για βραχυπρόθεσμες τακτικές και λογιστικούς χειρισμούς που μας πάνε με ακρίβεια στο γκρεμό.

“Το αποτέλεσμα της πίεσης της Wall Street να ανταποκριθούν στις προσδοκίες για τα κέρδη ωθεί τις εταιρείες να ξοδεύουν χρόνο, χρήμα, και πνευματικό κεφάλαιο στη δημιουργία ή την κατασκευή άχρηστων, στρεβλωμένων και μη αυθεντικών αποτελεσμάτων που δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματική ανάπτυξη ή την καινοτομία.” λέει ο Edward D. Hess στο Βusinessweek. “Οι αποδοχές των στελεχών που συνδέονται με τα τριμηνιαία αποτελέσματα και η πίεση για να επιδείξουν υψηλότερα κέρδη σε κάθε κύκλο εκθέσεων από την Wall Street και το Σίτι του Λονδίνου επίσης ευνοούν τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα.”

Εορτασμός της Εαρινής Ισημερίας

Η Λατρευτική κοινότητα Λάβρυς θα εορτάσει όπως κάθε χρόνο την Εαρινή ισημερία (Κυριακή 21/03/2010) στους ιερούς μας τόπους στην Πελοπόννησο.

Σας προσκαλούμε όχι μόνο να εορτάσετε μαζί μας την ισημερία αλλά να συμμετέχετε σε ένα βιωματικό τριήμερο αφιερωμένο στην ελληνική λατρεία.

Για τον λόγο αυτό σκοπεύουμε να οργανώσουμε διήμερη διαμονή στην ιερή Πελοπόννησο όπου θα ασχοληθούμε με:

* Πρακτική ελληνική λατρεία.

* Βασικές ασκήσεις και πρακτικές.

Ελέφαντες, ρινόκεροι και ιπποπόταμοι ζούσαν στις όχθες του Πηνειού ποταμού, πριν από χιλιάδες χρόνια…

Προτού ο σύγχρονος άνθρωπος εξαπλωθεί στην Ευρώπη και κυριαρχήσει στην πανίδα της, η ήπειρος μας διέθετε πανίδα μεγάλων θηλαστικών ασυγκρίτως πλουσιότερη από τη σημερινή. Μεγάλες αγέλες βοοειδών και ίππων περιπλανούνταν στις πεδιάδες, ενώ στα δάση ζούσαν ελαφοειδή και ελέφαντες. Μεγάλα σαρκοφάγα, όπως το λιοντάρι, η στικτή ύαινα και ο λύκος ήλεγχαν τους πληθυσμούς των φυτοφάγων. Μάλιστα, θέσεις με απολιθωμένα οστά θηλαστικών έχουν εντοπιστεί στις φυσικές τομές που δημιουργεί ο Πηνειός στην Πεδιάδα της Λάρισας, διαβρώνοντας τις παλαιότερες αποθέσεις του. Σποραδικά ευρήματα αναφέρονται και από άλλα σημεία της κάτω κοιλάδας του ποταμού, όπως στην περιοχή Ροδιάς και στο δέλτα, όμως ο αριθμός τους είναι πολύ περιορισμένος.

Η καλύτερα ερευνημένη και η πιο πλούσια σε απολιθώματα περιοχή της κοιλάδας του Πηνειού είναι το τμήμα δυτικά της Λάρισας, μέχρι τα Στενά του Καλαμακίου (Αμυγδαλιά), όπου συστηματικές έρευνες έχουν αποκαλύψει πολυάριθμα σκελετικά λείψανα ζώων του Ανωτέρου Πλειστοκαίνου, καθώς και ανθρωπογενή κατάλοιπα της Μέσης Παλαιολιθικής εποχής (λίθινα τέχνεργα, όπως λεπίδες, φολίδες και πυρήνες εργαλείων).

Τα παραπάνω επισημαίνει ο δρ. Αθ. Αθανασίου, γεωλόγος-παλαιοντολόγος, στο πλαίσιο της έκθεσης “Ο Απολιθωμένος κόσμος του Πηνειού”, που φιλοξενείται από τις 18 Δεκεμβρίου 2009 στο Κτήριο Κατσίγρα του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στη Λάρισα και την οποία διοργανώνει το Τμήμα Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Μέσα από την έκθεση καταδεικνύεται ότι ελέφαντες, ταύροι, ρινόκεροι, ιπποπόταμοι, άλογα, αίγαγροι αφθονούσαν πριν από 30-40 χιλιάδες χρόνια στις πεδιάδες και τα βουνά της Θεσσαλίας, προτού, δηλαδή, ο άνθρωπος κυριαρχήσει στην περιοχή. Η ανακάλυψη και η πρώτη συλλογή υλικού στην περιοχή έγινε το 1958 από γερμανική αρχαιολογική αποστολή. Κατά τις επόμενες δεκαετίες έχουν γίνει αρκετές συλλογές απολιθωμάτων, σε περιόδους χαμηλής στάθμης του ποταμού και έχουν συγκεντρωθεί περισσότερα από διακόσια απολιθώματα μεγάλων θηλαστικών. Τα απολιθώματα αποσπώνται από τα ιζήματα των όχθεων, λόγω της διαβρωτικής δράσης του ποταμού, και μεταφέρονται από το νερό, σε μικρή συνήθως απόσταση, κατά μήκος της κοίτης του ποταμού.

Η απόθεση των οστών εντός των ποτάμιων ιζημάτων, σύμφωνα με τον επιστήμονα, έγινε κατά την τελευταία παγετώδη περίοδο, όταν ο ποταμός απέθετε φερτά υλικά κατά την έξοδο του από τα Στενά Καλαμακίου. Πτώματα θηλαστικών, που μεταφέρονταν από τα νερά του ποταμού αποτίθεντο μαζί με τα φερτά υλικά, καλύπτονταν γρήγορα από νέα ιζήματα, και τα οστά τους απολιθώθηκαν με την πάροδο των αιώνων. Η παρουσία λίθινων τεχνέργων στο ίδιο στρώμα με ορισμένα απολιθώματα έχει παράλληλα τροφοδοτήσει τη θεωρία ότι οι θέσεις έξω από τα Στενά αποτελούν τόπους κυνηγιού των προϊστορικών κατοίκων της θεσσαλικής πεδιάδας. Η τοπογραφία της περιοχής στην έξοδο του φαραγγιού προσέφερε εξάλλου ιδανικές συνθήκες για ενέδρα. Ωστόσο, κανένα από τα μέχρι σήμερα ευρεθέντα απολιθώματα δεν φέρει ίχνη σφαγής, κάτι που θα αποτελούσε ισχυρό στοιχείο υπέρ αυτής της θεωρίας. Είναι, όμως, βέβαιο, από τις γνώσεις που έχουμε από τη μελέτη άλλων ευρωπαϊκών πανίδων της εποχής, ότι ο άνθρωπος κυνηγούσε τα περισσότερα από αυτά τα ζώα, ακολουθώντας τα και κατά τις εποχικές τους μεταναστεύσεις. Τα απολιθωμένα θηλαστικά που έχουν προσδιοριστεί μέχρι σήμερα στην κοιλάδα του Πηνειού είναι, ελέφαντας, ταύρος, βούβαλος, αίγαγρος, αντιλόπη σάιγκα, ρινόκερος, ίπποι, ιπποπόταμος, μεγαλόκερος, ελάφι, πλατόνι, ζαρκάδι.

Max Keiser: Απαλλαγείτε από τους οικονομικούς τρομοκράτες…

Max Keiser: Απαλλαγείτε από τους οικονομικούς τρομοκράτες…