Με την καρέκλα στον πάτο της θάλασσας

Η χώρα πρώτα θα βουλιάξει και μετά ο γραφειοκράτης και ο πολιτικός του ηγέτης θα κουνηθούν από τη θέση τους. Και αυτό δεν είναι εντελώς σίγουρο.

Το σύστημα που στήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια, ακόμα και σήμερα που η χώρα διαλύεται, δεν θέλει να κουνηθεί από την καρέκλα του. «Στήσαμε ένα κράτος πάνω στην άμμο», ομολόγησε ο Ε. Βενιζέλος από το βήμα της Βουλής. Ζήτησε γι’ αυτό να υπερψηφιστεί το Μνημόνιο Νο2 όπως και έγινε. Όμως ο συνάδελφός του Γ. Κουτρουμάνης από το ίδιο βήμα μιλώντας για θέματα της αρμοδιότητάς του, άφηνε ανοιχτά τα ζητήματα, αν και το Κοινοβούλιο (μέσα σε δραματικές διαδικασίες) ψήφισε για την κατάργηση οργανισμών. Ώρες αργότερα οι συνομιλητές του Λ. Παπαδήμου από το εξωτερικό τού έλεγαν ότι για μία ακόμα φορά η ελληνική πολιτική τάξη δεν λέει αλήθεια, αφού δεν πρόκειται να εφαρμόσει αυτό που ψήφισε.

Η αλήθεια είναι πως οι Έλληνες πολιτικοί του σήμερα δεν πιστεύουν σε καμιά αλλαγή. Είναι αγκαλιά με το δημιούργημά τους, με το πελατειακό κράτος. Ταυτόχρονα είναι και δέσμιοι των υποσχέσεών τους σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που διόρισαν και τους υποσχέθηκαν αιώνια ευτυχία. Όλοι αυτοί απαιτούν τώρα (και δικαιολογημένα) να μην απολυθούν, να μην κουνηθούν από τη δουλειά τους.

Οι πολιτικοί ανάμεσα σε δύο πυρά:

Δίνουν υποσχέσεις έγγραφες στους δανειστές.

Αφήνουν, ακόμα και τώρα, ψεύτικες προσδοκίες στους δημόσιους υπαλλήλους.

Οι αντιφάσεις τους είναι κραυγαλέες. Η χώρα που δεν έχει λεφτά να πληρώσει συντάξεις και επιδόματα, έχει λεφτά για να πληρώνει τον οργανισμό που θα πληρώνει τα επιδόματα. Η χώρα στην οποία διαλύθηκε το κοινωνικό κράτος έχει λεφτά για να πληρώνει οργανισμούς-κουφάρια, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν το κοινωνικό κράτος. Η χώρα διαλύεται, παρακαλά, εξευτελίζεται σ’ όλο τον πλανήτη, αλλά το σύστημα που στήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια δεν κουνιέται από τη θέση του. Κόμματα διαλύονται, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι χωρίς δουλειά, οι επιχειρήσεις κλείνουν κατά χιλιάδες, οι συμμορίες κλεφτών διαλύουν την πόλη την ώρα των διαδηλώσεων, αλλά ο γραφειοκράτης μένει ακίνητος στην καρέκλα του.

Ο διορισμένος άνθρωπος, αν και απέτυχε, αν και δεν υπάρχουν λεφτά για να πάρει το μισθό του, μένει ακίνητος αγκαλιά με την καρέκλα και τη σφραγίδα. Είναι πράγματι τα μόνα που του έχουν απομείνει. Ο επαγγελματίας πολιτικόςμένει αγκαλιά με τις εμμονές του. Είναι πράγματι οι μόνες που του έχουν μείνει.

Και οι δύο, όταν η Ελλάδα βρεθεί στον πάτο του Αιγαίου, θα βρεθούν αγκαλιά με την καρέκλα τους. [Πηγή]

Διαβάστε επίσης

Σωθήκαμε ή σώθηκαν;

…ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί χρίζουν ψυχιατρικής εξέτασης και πιθανότατα «θεραπείας»

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

ΕΛΛΑΣ