Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης

Τον τελευταίο καιρό το διεθνές κατεστημένο έχει περιέλθει σε κατάσταση πανικού λόγω της γενικευμένης αλλαγής πολιτικού κλίματος με την εκλογή Tραμπ, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και της ανόδου των εθνικιστικών δυνάμεων σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, μετρώντας ήδη πάνω από δύο δεκαετίες ζωής, φαίνεται πως για πρώτη φορά επιβραδύνεται ή και εισέρχεται σε τέλμα, προκαλώντας βαθύτατη ανησυχία και υστερικές αντιδράσεις από την μεριά των ελίτ και το πλέγμα των διεθνών ΜΜΕ. Μέχρι στιγμής, η αυξημένη λογοκρισία (ήδη η Γερμανία πρωτοστατεί στην λογοκρισία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχοντας προσλάβει “εξειδικευμένους” αριστερούς “ακτιβιστές” για να καταγγέλλουν σχετικά περιστατικά), η ωμή καταστολή (π.χ. η πρόσφατη απαγόρευση της οργάνωσης “Εθνική Δράση” στην Βρετανία), η διασπορά ψευδών ειδήσεων και οι αήθεις προσωπικές επιθέσεις (βλέπε τους λιβέλους που εξαπολύονται κατά του προέδρου Τραμπ) δεν έχουν καταφέρει να ανακόψουν το ρεύμα.

Το τέλος της Ουτοπίας

Η έννοια της “Παγκοσμιοποίησης” εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα, αν και οι ρίζες της είναι πιο βαθιές. Πρόκειται για το όραμα ενός “ενοποιημένου” κόσμου, όπου αγαθά, κεφάλαιο και άνθρωποι θα μετακινούνται ελεύθερα – μια φιλελεύθερη Ουτοπία. Για τους υποστηρικτές της ήταν μονόδρομος, ένα γεγονός που θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα και θα σηματοδοτούσε μια νέα εποχή παγκόσμιας ευημερίας και ειρήνης, κάτι σαν το περίφημο “τέλος της ιστορίας”. Χιλιάδες “ειδικοί” ανά τον κόσμο μας διαβεβαίωναν πως η παγκοσμιοποίηση ήταν αναπόφευκτη και πως οι συνέπειες της θα ήταν ευεργετικές για όλους. Τα έθνη-κράτη και οι συλλογικές ταυτότητες ανήκαν στο παρελθόν, ο νέος κόσμος θα απαρτιζόταν από εκριζωμένες ατομικότητες με “ανθρώπινα δικαιώματα” και καταναλωτικές ανάγκες.

Συχνά ακούγεται πως όσοι ψήφισαν υπέρ Τραμπ και Brexit είναι οι “χαμένοι” της Παγκοσμιοποίησης. Πράγματι, η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων φανερώνει έναν ξεκάθαρο ταξικό και φυλετικό διαχωρισμό. Τράμπ και Brexit στήριξαν σε μεγάλη πλειψηφία οι Λευκοί (ιδιαίτερα άνδρες) της μεσαίας και εργατικής τάξης (με άλλα λόγια ο πυλώνας των δυτικών κοινωνιών). Το αντίθετο επέλεξαν – και πάλι σε συντριπτική πλειοψηφία – τα ανώτατα στρώματα και οι μειονότητες. Πως εξηγείται αυτός ο διαχωρισμός; Δεν υποτίθεται πως η Παγκοσμιοποίηση θα έφερνε αυξημένη ευημερία για όλους; Εν τέλει, ποίοι κερδίζουν και ποίοι χάνουν από την παγκοσμιοποίηση;

Ο ρόλος της Αριστεράς

Μια προφανής διαπίστωση είναι πως η εργατική τάξη των δυτικών κρατών είναι δυσαρεστημένη και δεν αισθάνεται διόλου “κερδισμένη”. Οι μάζες των εργαζομένων, που παραδοσιακά άνηκαν στην Αριστερά, πλέον έχουν σχεδόν εξ ολοκλήρου μετακινηθεί στο άλλο πολιτικό άκρο. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει την παντελή πλέον χρεωκοπία της Αριστεράς στα μάτια των δυτικών λαών. Είκοσι χρόνια πριν, αριστερά κινήματα πρωτοστατούσαν στις διαμαρτυρίες “κατά της Παγκοσμιοποίησης”, από την Γένοβα ως το Σιατλ. Ο χρόνος απέδειξε την κενότητα αυτών των διακηρύξεων, καθώς το κίνημα μετατράπηκε από “ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση” σε κίνημα για την “εναλλακτική Παγκοσμιοποίηση” και έφτασε τελικά να ταυτίζεται με τα βαθύτερα συμφέροντα των αφεντικών. Σήμερα, οι “αντιεξουσιαστές” διαδηλώνουν υπέρ του Bremain και της Χίλαρι, από κοινού με φιλελέδες και χρηματοδοτούμενοι από μεγαλοκαπιταλιστές. Κάθε ίχνος αντικαπιταλιστικού αγώνα έχει εξαφανιστεί καθώς οι σύγχρονοι αριστεροί έχουν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην επιβολή της ατζέντας της πολιτικής ορθότητας, με βία και τρομοκρατία κατά των “ρατσιστών”, αποτελώντας ουσιαστικά τον ένοπλο βραχίονα του συστήματος.

Εξάλλου, η πρώτη απόπειρα παγκοσμιοποίησης έγινε από την ίδια την Αριστερά, έναν ολόκληρο αιώνα πριν. Ο κομμουνιστικός διεθνισμός, όμως, κατέρρευσε μαζί με το Σιδηρούν Παραπέτασμα και αμέσως μετά οι ελίτ από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού άρχισαν να υλοποιούν την δική τους εκδοχή διεθνισμού. Άλλωστε, οι ιδεολογικές καταβολές τους ήταν κοινές. Από τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς μέχρι τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης υπήρξαν στην πλειοψηφία τους πρώην τροτσκιστές του Μάη του ’68, επηρεασμένοι από τον Πολιτισμικό Μαρξισμό και την Σχολή της Φρανκφούρτης.

Έθνη και Αυτοκρατορίες

Τα ιδεολογικά κίνητρα πίσω από τον ζήλο των “παγκοσμιοποιητών” είναι, λοιπόν, προφανή. Η παγκοσμιοποίηση είναι απλά η νεώτερη μορφή διεθνισμού-οικουμενισμού, μίας έννοιας που υφίσταται εδώ και 2000 χρόνια τουλάχιστον. Η θέληση για τη δημιουργία μιας διεθνούς ειρηνικής ουτοπίας ενισχύθηκε ιδιαίτερα από την εκτεταμένη αλληλοσφαγή του Β’ Π.Π., την οποία η “γενιά των λουλουδιών” ορκίστηκε να μην επαναλάβει. Όπως, όμως, και οι προηγούμενες προσπάθειες δημιουργίας μια “παγκόσμιας αδελφότητας”, έτσι και αυτή κατέληξε σε μία Δυστοπία. Η ανάγκη εξάλειψης του πολέμου οδηγεί στην κατάργηση των εθνών-κρατών και στην εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες της δεκαετίας του ’80 ενίσχυσαν αυτή τη τάση. Τα ισχυρά κράτη έπρεπε να εξαλειφθούν και οι αγορές να αφεθούν να δρουν ανεξέλεγκτα. Το μόνο που χρειάζονταν η νέα ενοποιημένη αγορά ήταν μια διεθνής υπερκυβέρνηση που θα εγγυάται την ασφάλεια.

Ο Samuel Huntington στο βιβλίο του Who are We (“Ποιοί Είμαστε”) περιγράφει την διαδικασία με την οποία οι εξουσιαστικές ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών πέρασαν από το μοντέλο διαχείρισης του έθνους-κράτους σε αυτό της αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα γράφει:

“Στο παρελθόν, οι ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές κυβερνήσεις παρείχαν πόρους και ενθάρρυναν τις μειονοτικές ομάδες, εφαρμόζοντας την πολιτική του διαίρει και βασίλευε. Αντιθέτως, οι κυβερνήσεις των εθνών-κρατών, προωθούσαν την ενότητα του έθνους, την ανάπτυξη εθνικής συνείδησης, την καταπίεση των τοπικιστικών διαχωρισμών, την κοινή χρήση της εθνικής γλώσσας και την δίκαιη κατανομή των πόρων ανάμεσα στους πολίτες”.

Πράγματι, πολιτικές αναδιανομής του πλούτου έχουν παρατηρηθεί μόνο σε ομοιογενή έθνη-κράτη. Αντιθέτως, στις πολυεθνικές αυτοκρατορίες έχουν μια αυξημένη ανεξαρτησία του ατόμου και αποκοπή του από το σύνολο, ενώ μικρές μειονότητες (π.χ. Εβραίοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) έχουν αυξημένα προνόμια ως τοποτηρητές της εξουσίας εις βάρος των μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων. Σύμφωνα με τον Huntington, οι Η.Π.Α. από έθνος-κράτος με συντριπτική πλειοψηφία Αγγλοσαξονικού πληθυσμού, μετατράπηκαν σταδιακά και καθοδηγούμενα σε πολυφυλετική αυτοκρατορία. Η ίδια τάση παρατηρείται και στην Ευρώπη, όπου τα άλλοτε κυρίαρχα έθνη-κράτη μετατρέπονται σε πολυφυλετικές κοινωνίες ελεγχόμενες από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Οι υποτιθέμενοι υπέρμαχοι της ελευθερίας προσπαθούν να δημιουργήσουν υπερκράτη που θα έχουν αρμοδιότητες σε διεθνή κλίμακα. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η προσπάθεια των αριστερών ιστορικών να εξιδανικεύσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την παρουσιάσουν ως πρότυπο αρμονικής συμβίωσης. Άλλωστε, η πολυφυλετική κοινωνία υπό ισλαμική κυριαρχία είναι κατά πάσα πιθανότητα το μέλλον που έχουν υπόψη για την Ευρώπη.

Ο Αντιρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα – και διευρύνει την ανισότητα

Οι διεθνείς κοσμοπολίτικες ελίτ επιδίωξαν την παγκοσμιοποίηση προκειμένου να καθιερώσουν τις εξουσίες τους. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν όμως και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, στενά συνδεδεμένα με τις ίδιες ελίτ, τα οποία φυσικά επεδίωκαν την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Παγκοσμιοποίηση για αυτά σήμαινε φτηνό εργατικό δυναμικό και κατάργηση του κράτους πρόνοιας.

Στρατιές δημοσιογράφων και “αναλυτών” έχουν βαλθεί τις τελευταίες δεκαετίες να μας πείσουν πως η ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίου και εργασίας είναι το μέλλον και θα έχει μόνο θετικά αποτελέσματα. Κατά καιρούς έχουν παρουσιαστεί διάφορες μελέτες που δήθεν αποδεικνύουν πως η κατάργηση των συνόρων θα επιφέρει μια συνολική αύξηση στο παγκόσμιο εισόδημα. Τα επιχειρήματα πως “οι μετανάστες ρίχνουν τα μεροκάματα” ή “παίρνουν τις δουλειές” έχουν γελοιοποιηθεί συστηματικά και θεωρούνται έωλα και ανυπόστατα από όλες τις “καθωσπρέπει” προσωπικότητες του δημοσίου διαλόγου. Η δημοσιογραφική προπαγάνδα, όμως, ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Ο Κουβανοαμερικανός καθηγητής του Harvard, George Borjas ήταν από τους λίγους οικονομολόγους που είχαν το θάρρος να αναλύσουν τις επιπτώσεις της μετανάστευσης στην αγορά εργασίας και πλέον θεωρείται αυθεντία στον τομέα. Σε μια σειρά βιβλίων του, με πιο πρόσφατο το We Wanted Workers (“Θέλαμε Εργάτες” – ο τίτλος προέρχεται από την ρήση του Max Frisch “θέλαμε εργάτες, αλλά μας ήρθαν άνθρωποι”) αναλύει τις αρνητικές επιπτώσεις των ανοικτών συνόρων για τις εθνικές οικονομίες και διαλύει τους δημοφιλείς μύθους σχετικά με την μετανάστευση.

Μύθος νο. 1: Η Μετανάστευση ωφελεί την Οικονομία

Σύμφωνα με την βασική αρχή των οικονομικών, μια αύξηση στην προσφορά εργασίας οδηγεί σε πτώση των μισθών. Σε περίπτωση που οι μισθοί δεν προσαρμοστούν (δεν μειωθούν δραματικά δηλαδή) λόγω νομοθεσίας που εγγυάται τον βασικό μισθό, τότε πολύ απλά θα δημιουργηθεί ανεργία, καθώς οι γηγενείς εργάτες θα εκτοπιστούν από τους μετανάστες, που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν για σχετικά λιγότερα (σε τεχνική γλώσσα, έχουν μικρότερο “μισθό επιφύλαξης”). Βλέπουμε, λοιπόν, πως, σε αντίθεση με την δημοσιογραφική προπαγάνδα, η οικονομική θεωρία προβλέπει πως οι μετανάστες πράγματι “παίρνουν τις δουλειές και ρίχνουν τα μεροκάματα”. Το σχετικό μοντέλο προβλέπει όντως μια αύξηση στην συνολική ευημερία, η οποία όμως μοιράζεται μεταξύ των μεταναστών και των κεφαλαιοκρατών (της ζήτησης εργασίας) και εμφανίζεται μόνον εάν τα μεροκάματα μειωθούν. Με άλλα λόγια, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο πως η μετανάστευση βλάπτει τους γηγενείς εργαζομένους ενώ ωφελεί (βραχυπρόθεσμα) τους μετανάστες και τους κεφαλαιοκράτες. Μια μαρξιστική ανάλυση εδώ θα μπορούσε να ερμηνεύσει άνετα την μετανάστευση ως σύγκρουση των συμφερόντων των καπιταλιστών με αυτά της εργατικής τάξης, πάνω στην οποία εφαρμόζουν την τακτική “διαίρει και βασίλευε”. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι μια αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσίων.

Μύθος νο. 2: Οι μετανάστες κάνουν ανεπιθύμητες εργασίες

Ο αντίλογος των νεοδιεθνιστών είναι πως οι μετανάστες δεν είναι ακριβή υποκατάστατα των γηγενών εργατών, δηλαδή το χιλιοειπωμένο “οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι γηγενείς”. Αυτό το επιχείρημα, βέβαια, φαντάζει πλέον γελοίο στην Ευρώπη της κρίσης και της ανεργίας, παρόλα αυτά δεν δείχνει να εξαφανίζεται. Επιπλέον, είναι και αστήρικτο από την άποψη της οικονομικής θεωρίας. Και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών θα μπορούσε να εξηγήσει πως εάν δεν υπήρχαν μετανάστες και η προσφορά εργασίας για τα λεγόμενα “ανεπιθύμητα επαγγέλματα” μειωνόταν δραματικά, οι μισθοί που θα προσέφερε η αγορά για αυτά θα αυξάνονταν σημαντικά, καθιστώντας τα, σταδιακά, ιδιαίτερα δελεαστικά και επιθυμητά για τους γηγενείς εργάτες. Συνεπώς, είναι αμφίβολο το ότι θα αντιμετωπίζαμε έλλειψη οικιακών βοηθών εάν προστατεύονταν τα σύνορα. Για άλλη μια φορά, μόνοι κερδισμένοι είναι οι καπιταλιστές, που εξασφαλίζουν φθηνούς υπηρέτες για τις βίλλες τους και μειωμένα μεροκάματα για τους εργάτες που απασχολούν.

Ταυτόχρονα, η μετακίνηση των βιομηχανιών από την Δύση στον Τρίτο Κόσμο εκτόξευσε τα κέρδη των πολυεθνικών, ενώ δημιούργησε ανεργία και αλλαγή της διάρθρωσης της εργασίας στην Δύση. Πλέον, ο δυτικοί εργάτες απασχολούνται στον τριτογενή τομέα, στον οποίο συνήθως απουσιάζουν τα συνδικάτα και η εργασιακή προστασία. Επιπλέον, το γεγονός πως αυτές οι δουλειές είναι “αεριτζίδικες”, σημαίνει πως η Δύση πλέον δεν δημιουργεί πραγματικό πλούτο, ενώ οι οικονομίες της Ανατολικής Ασίας (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, διατηρούν στο ακέραιο την εθνική τους ομοιογένεια) ενδυναμώνουν την θέση τους.

Μύθος νο. 3: Η Μετανάστευση μειώνει την Φτώχεια και την Ανισότητα

Ο αγαπημένος μύθος των παγκοσμιοποιητών είναι πως τα ανοιχτά σύνορα θα οδηγήσουν σε σταδιακή σύγκλιση μεταξύ των ανεπτυγμένων και υπανάπτυκτων κρατών και σε εξάλειψη της παγκόσμιας φτώχειας. Η απάντηση σε αυτό έχει δοθεί μεταξύ άλλων και από τον Roy Beck της οργάνωσης NumbersUSA. Ο αριθμός των φτωχών και εξαθλιωμένων ανθρώπων παγκοσμίως είναι τεράστιος και θα ήταν απλά απίθανο να μεταναστεύσουν όλοι στον Δυτικό κόσμο. Αντιθέτως, η μετανάστευση βλάπτει τις χώρες του Τρίτου Κόσμου καθώς τις στερεί από τα πιο παραγωγικά μέλη τους (“διαρροή εγκεφάλων”). Η “σύγκλιση”, την οποία αναφέρουν οι μελέτες που υποστηρίζουν τα ανοικτά σύνορα, ουσιαστικά σημαίνει την ισοπέδωση των εθνικών οικονομιών σε ένα ενδιάμεσο στάδιο, κάτι που ίσως να βελτίωνε την θέση των τριτοκοσμικών κρατών αλλά θα ήταν απολύτως καταστροφικό για τα κράτη της Δύσης. Σε έναν κόσμο απόλυτα ελεύθερης μετακίνησης, ακόμη και αν η συντριπτική πλειοψηφία των δισεκατομμυρίων τριτοκοσμικών δεν μετανάστευαν, ένα μικρό ποσοστό μετακίνησης θα ήταν αρκετό για να φέρει τις οικονομίες της Δύσης στα όρια τους, καθώς εκατομμύρια θα κατέφθαναν καθημερινά για να απολαύσουν τους καρπούς τους. Μιλώντας τεχνικά, η ανάπτυξη είναι ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, καθώς το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης στην Δύση θα ήταν αδύνατο σε έναν απόλυτα ίσο κόσμο, αφού πολύ απλά οι πόροι της Γης είναι περιορισμένοι.

Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα μοντέλα είναι αβάσιμα καθώς στηρίζονται σε μη-ρεαλιστικές υποθέσεις, αντιμετωπίζουν δηλαδή τους ανθρώπους ως απόλυτα εναλλάξιμες και αντικαταστάσιμες μονάδες. Όπως παρατήρησε, όμως, ο Max Frisch, οι νέοι εργάτες είναι επίσης άνθρωποι – και αρκετά διαφορετικοί άνθρωποι θα προσθέταμε εμείς. Η είσοδος των μεταναστών δημιούργησε αρνητικές εξωτερικότητες που δεν προβλέπονταν από τα απρόσωπα μοντέλα. Το κόστος των επιδομάτων, η εκτόξευση της εγκληματικότητας και η σύγκρουση των πολιτισμών και τρόπων ζωής έλαβαν γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Διάλυση του Κοινωνικού Ιστού

Όπως παρατήρησε πρώτος ο Werner Sombart (στη μελέτη “Γιατί δεν υπάρχει Σοσιαλισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες”) η απουσία κράτους πρόνοιας στις Η.Π.Α. οφείλεται στην ετερογένεια του πληθυσμού και στην συνεπακόλουθη έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές της βιολογίας, ο αλτρουισμός μπορεί να εξηγηθεί λογικά μόνο όταν αναφέρεται σε συγγενείς (η “επιλογή συγγενών” που όρισε ο William Hamilton). Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα ή να μοιραστούν τον πλούτο τους με γενετικά ξένους. Τα φημισμένα συστήματα πρόνοιας της Γερμανίας και της Σουηδίας αρχίζουν να χάνουν έδαφος και δημοφιλία καθώς οι επωφελούμενοι είναι δυσανάλογα ξένοι μετανάστες. Η Αριστερά, φυσικά, υποστηρίζοντας την μετανάστευση, έστρωσε τον δρόμο για την κατάργηση του κράτους πρόνοιας και την εξαθλίωση των εργατών, αποδεικνύοντας πως δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την εργατική τάξη αλλά μόνο για την εξυπηρέτηση των διεθνιστικών ιδεοληψιών της.

Οι συνέπειες της μετανάστευσης δεν σταματούν μόνο στην εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας. Ο (φιλελεύθερος) καθηγητής του Harvard, Robert Putnam, στο βιβλίο του “Bowling Alone”, τεκμηρίωσε πως η ετερογένεια οδηγεί σε μείωση της εμπιστοσύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης. Μάλιστα, η αυξημένη ετερογένεια του πληθυσμού οδηγεί σε έλλειμμα εμπιστοσύνης όχι μόνο μεταξύ γηγενών-μεταναστών, αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους γηγενείς. Ήδη από τον 14ο αιώνα, ο Άραβας ιστοριογράφος Ιμπν Χαλδούν είχε περιγράψει την σημασία της “ασαμπίγια” (κοινωνική συνοχή) για την ευημερία των εθνών. Σύμφωνα με αυτόν, η κοινωνική συνοχή απορρέει από την ομοιογένεια της κοινότητας και είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη πολιτισμού. Η πολιτισμική ανάπτυξη και αυξημένη ευημερία οδηγούν σε φαινόμενα ατομικισμού και αποδυνάμωσης της κοινότητας. Σταδιακά, επέρχεται η παρακμή και η κατάκτηση του πολιτισμού από βαρβάρους, οι οποίοι ελκύστηκαν από το ανώτερο επίπεδο ζωής και χαρακτηρίζονται από αυξημένη συνοχή. Η θεωρία θυμίζει τους ιστορικούς κύκλους του Σπένγκλερ και έχει επιβεβαιωθεί από σύγχρονες έρευνες, οι οποίες τονίζουν την σημασία της κοινωνικής εμπιστοσύνης για την ανάπτυξη.

Δημογραφικές Εξελίξεις – Φυλετικές Διαφορές

Ένα από τα πιο ύπουλα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι υπέρμαχοι της Παγκοσμιοποίησης είναι πως η Ευρώπη “χρειάζεται” την μετανάστευση του Τρίτου Κόσμου προκειμένου να αναπληρώσει τον γηράσκοντα πληθυσμό της. Φυσικά, τα ίδια άτομα είναι που υποστηρίζουν αυτές ακριβώς τις πολιτικές που οδήγησαν στην γήρανση του πληθυσμού, δηλαδή την σεξουαλική απελευθέρωση και την διάλυση των οικογενειών. Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη (όχι τυχαία) είναι πολύ απλά πως οι μετανάστες γερνούν επίσης. Συνεπώς μια τέτοια “λύση” του δημογραφικού θα απαιτούσε συνεχείς μεταναστευτικές ροές που θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη αντικατάσταση των Ευρωπαίων από Ασιάτες και Αφρικανούς. “Ε, και λοιπόν”; Θα απαντήσουν οι “ανθρωπιστές”.

Η πλέον επικίνδυνη και αβάσιμη υπόθεση που κάνουν οι παγκοσμιοποιητές είναι πως όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου ικανοί και ισάξιοι σε όρους ανθρωπίνου κεφαλαίου. Συνεπώς, η αντικατάσταση του ευρωπαϊκού πληθυσμού από Ασιάτες και Αφρικανούς δεν θα έχει επιπτώσεις εφόσον στα μάτια των αφεντικών είναι όλοι απλώς εργάτες και καταναλωτές. Φυσικά, μια τέτοια υπόθεση ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας, αφού οι διαφορές ανάμεσα σε φυλές και έθνη, με όρους νοημοσύνης και προσωπικότητας, έχουν καταγραφεί συστηματικά και είναι σημαντικές (για την σημασία της νοημοσύνης για την σύγχρονη κοινωνία και τις φυλετικές διαφορές σε αυτήν βλέπε Herrnstein & Murray – The Bell Curve και Lynn & Vanhanen – IQ and the Wealth of Nations).

Μια καλή αναλογία για την παγκοσμιοποίηση προέρχεται από την αγορά σπόρων. Για αιώνες, οι ανά τον κόσμο γεωργοί ξεδιάλεγαν τους καλύτερους σπόρους της προηγούμενης χρονιάς για να σπείρουν στην επόμενη. Μέσω μιας διαδικασίας τεχνητής επιλογής (ευγονικής) το αποτέλεσμα ήταν μετά από εκατοντάδες χρόνια η παραγωγικότητα των σπόρων να έχει πολλαπλασιαστεί, καθώς οι σπόροι είχαν προσαρμοστεί πλήρως για να ευημερήσουν στο κάθε έδαφος. Τα εδάφη του κάθε τόπου, όμως, είναι διαφορετικά, συνεπώς τα είδη σπόρων διέφεραν σημαντικά μεταξύ τους, αφού το καθένα είχε προσαρμοστεί στο δικό του τοπικό έδαφος. Έτσι, όταν η γεωργική αγορά παγκοσμιοποιήθηκε, οι γεωργοί διεθνώς πλέον άρχισαν να προμηθεύονται τους ίδιους σπόρους, που παράγονταν μαζικά και φθηνά στην Αμερική και οι τοπικές ποικιλίες χάθηκαν. Οι νέοι σπόροι, όμως, απέτυχαν να ευημερήσουν καθώς δεν ήταν προσαρμοσμένοι στον κάθε τόπο. Αυτό οδήγησε σε προβλήματα με τις καλλιέργειες και εκτεταμένη χρήση φυτοφαρμάκων προκειμένου να διατηρηθούν.

Αντιστοίχως, τα έθνη των ανθρώπων έχουν αναπτύξει συγκεκριμένες ιδιότητες μετά από χιλιετίες προσαρμογής στις συνθήκες των βιοτόπων τους. Είναι αφελές να περιμένει κανείς πως ο οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να προσαρμοστεί και να λειτουργήσει υπό τις συνθήκες οποιουδήποτε τόπου. Ο νέος παγκοσμιοποιημένος τύπος μαζανθρώπου είναι καταδικασμένος και αυτός σε αποτυχία.

Η υπερεθνική ελίτ

Φυσικά, οι ελίτ γνωρίζουν την τραγική κατάληξη του παγκοσμιοποιητικού πειράματος. Για αυτές, ωστόσο, δεν έχει καμία σημασία αν οι δυτικές κοινωνίες καταρρεύσουν μέσα σε έναν ωκεανό ανεργίας, δυστυχίας και συγκρούσεων. Την στιγμή που όλα τα υπόλοιπα έθνη διατηρούν και ενισχύουν τις ταυτότητες τους, ο δυτικός κόσμος μετατρέπεται σε μια πολυφυλετική χαβούζα, μια κοινωνία γκρίζων καταναλωτικών μαζανθρώπων χωρίς ταυτότητα και συνείδηση. Η νέα κοινωνία θα απαρτίζεται από μια πλέμπα μιγάδων χαμηλής νοημοσύνης, που θα βρίσκονται υπό την επίβλεψη μιας κοσμοπολίτικης ελίτ η οποία είναι ήδη υπό διαμόρφωση. Η ελίτ αυτή θα αποτελείται επίσης από μιγάδες, Ευρωπαίους, Ασιάτες και κυρίως από Εβραίους. Οι Εβραίοι, άλλωστε, έχουν παίξει μέχρι στιγμής σημαντικό ρόλο στην προώθηση της παγκοσμιοποίησης και του διεθνισμού. Ως διαρκώς περιπλανώμενη μειονότητα νιώθουν πιο άνετα σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν πατρίδες και όλοι είναι ξένοι. Η προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν τον αντισημιτισμό τούς έχει οδηγήσει στην προώθηση αντεθνικών ιδεολογημάτων, αρχικά του Κομμουνισμού και πλέον της Παγκοσμιοποίησης (για την εμπλοκή των Εβραίων σε διεθνιστικά κινήματα και σχολές σκέψης, βλέπε Kevin MacDonald – Culture of Critique).

Για την κοσμοπολίτικη ελίτ, η καταστροφή των ταυτοτήτων είναι κάτι θετικό. Για εμάς που νιώθουμε μια ιδιαίτερη σύνδεση με τον τόπο γέννησης μας, με την γλώσσα, τις παραδόσεις, τα έθιμα και τα χαρακτηριστικά του λαού μας, όχι και τόσο. Κάποιοι έχουν βάλει στόχο να βγάλουν λεφτά έτσι ώστε να μπορούν να ενταχθούν στην κοσμοπολίτικη ελίτ και να γλυτώσουν το δυστοπικό μέλλον των πόλεων, των γειτονιών και των χωριών της Ευρώπης. Εμείς, από την άλλη, προτιμούμε να θυσιάσουμε τα πάντα προκειμένου να προστατεύσουμε την Πατρίδα μας και την Ταυτότητά μας. [Του Α. Γ., πηγή]

Advertisements
This entry was posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.