Μαθαίνω κι ας φοβάμαι. Ελπίζω κι ας πονάω.

Της Ελένης Ομήρου.

Μακάρι να θυμάμαι.
Το φόβο και τον πόνο.
Να τους θυμάμαι όταν περάσουν από πάνω μου και απομακρυνθούν. Στη μνήμη μου να μείνουν χαραγμένοι οι εφιάλτες που με ξαγρυπνούν τη νύχτα και που με συντροφεύουν τη μέρα.

Εχθροί που τους παλεύω είναι τώρα, αλλά κάποτε φίλοι και δάσκαλοι θα είναι θαρρώ.
Θα τους έχω πίσω μου κι όχι μπροστά μου. Ισότιμή τους θα είμαι πια και θα έχω δασκαλευτεί καλά να μην τους συναντήσω ξανά στο δρόμο μου. Θέλω όμως να τους θυμάμαι και να φωνάζω ότι τους νίκησα. Ότι τους πάλεψα για μέρες και καιρούς και ότι τους κέρδισα. Στα δάκρυα να ξέρω τη μαυρίλα τους και να οπλίζω. Στα γέλια χορεύω δίπλα στα κουφάρια τους. Τις πιο μαύρες μου μέρες αυτό με κρατάει. Ότι είναι περαστικές από τη ζωή μου. Ότι η τόσο δυναμική παρουσία τους με γκρεμίζει και με ξαναχτίζει. Ότι εγώ θα βρω το θάρρος να πατήσω πάνω στα «γιατί» και στα «ίσως» και θα φτιάξω διαφορετικά τα «θέλω».

Και σαν περάσουν, ποτέ να μη φύγουν από το μυαλό μου εύχομαι. Θέλω να θυμάμαι το φόβο που μου προκάλεσαν και τον τρόπο που τους ξεφορτώθηκα. Θέλω να έχω επίγνωση της κάθε απελπισμένης νύχτας που το μυαλό μου βαραίνει και χάνεται. Κι πως έπειτα το ξαναβρίσκω και μαζί βρίσκω εμένα. Αλλαγμένη, κατασταλαγμένη, πληγωμένη, αλλά θεραπευμένη. Θέλω να θυμάμαι πως όταν νιώθω αβοήθητη βρίσκονται φίλοι που βοηθάνε. Όταν τρελαίνομαι γεννιούνται σκέψεις που με ισορροπούνε.

Όταν οι πληγές μου είναι ανοιχτές υπάρχουν λόγια που με γιατρεύουν λίγο λίγο.
Βρίσκονται άλλα μονοπάτια στις βόλτες μου κι εγώ τολμώ να τα ακολουθήσω και ποτέ δε δειλιάζω στο καινούργιο και στο άγνωστο. Τα σκοτάδια μου θέλω να τα θυμάμαι καλά όταν βρίσκομαι στο φως. Όταν στέκομαι κάτω από τον ήλιο να συλλογίζομαι τις νύχτες που πέρασα κάτω από σβησμένα αστέρια. Να ζεσταίνω το μέσα μου, που ακόμη παγωμένο θα το νιώθω και να μετρώ μια μια τις σκοτούρες που πέρασα. Γιατί τις πέρασα, θα λέω και θα χαμογελώ.

Εκεί, στην ασφάλεια της ζέστης θα νιώθω παντοδύναμη. Έτσι είναι η ζωή μου και έτσι ξέρει να μου δίνει δύναμη.

Είναι σίγουρο. Με περνά από όλες τις φάσεις της και με σπρώχνει βήματα και μαθήματα παρακάτω.
Είναι σίγουρο.
Και έτσι πορεύομαι.

Μαθαίνω κι ας φοβάμαι. Ελπίζω κι ας πονάω.

Και είναι σίγουρο ότι δεν είμαι μόνη μου. Ότι δεν είμαι η μόνη. Κι αυτό θέλω να το θυμάμαι. Γιατί όταν θα με ξανασυναντήσουν άλλοι φόβοι και με βρούνε πάλι απελπισμένη, πάλι στη μνήμη ότι τους νίκησα θα ανατρέξω και θα ισορροπήσω. Με φίλους, με λόγια, με σκέψεις, με θάρρος και με νέα μονοπάτια.

Είναι σίγουρο και αισιόδοξο.
Είμαι σίγουρη.
Αισιόδοξη. Πηγή

Advertisements
This entry was posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s