Γιατί σήμερα ο Ελληνισμός έχει ανάγκη από μια νέα Μεγάλη Ιδέα

Πριν 30 χρόνια ξεκίνησα τη κατάδυση μου στην ελληνική ιστορία, καθώς –μετά από μία μακρά πολιτική και συγγραφική διαδρομή– συνειδητοποίησα πως το έθνος μας είναι υποχρεωμένο να μεταβάλει την ιστορία και τον πολιτισμό του σε όπλο για την επιβίωση και την ολοκλήρωσή του. Μπροστά στα γενικευμένα φαινόμενα της παρακμής μας (δημογραφικής, πολιτισμικής, οικονομικής) έχω επανειλημμένα τονίσει πως θεωρώ ακριβώς τη συνειδητοποίηση αυτής της παρακμής ως την απαραίτητη προϋπόθεση για την υπέρβασή της.

Διότι εάν αυτή δεν συνειδητοποιηθεί δεν μπορούν να αναζητηθούν και τα όποια φάρμακα για τη θεραπεία της. Σε αυτή την κατεύθυνση έχω αναφερθεί επανειλημμένα στο “Finis Greciae” του Χρήστου Γιανναρά, στο “Πεθαίνω σα χώρα” του Δημήτρη Δημητριάδη, στην απαισιόδοξη διαύγεια του Παναγιώτη Κονδύλη.

Εντούτοις, η συνειδητοποίηση της παρακμής πρέπει να λειτουργήσει αναζωογονητικά και να μη μεταβληθεί σε καθολική απογοήτευση· σε μια εγκατάλειψη που καταλήγει και στον χαρακτηρισμό της Επανάστασης του 1821 ως απολύτως αποτυχημένης, το ίδιο και του ελληνικού κράτους. Διότι, αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, τότε καθίστανται παντελώς μάταιες οι όποιες προσπάθειες ανάταξης.

Και τότε είτε θα αποδεχτούμε την παράδοσή μας στις δυνάμεις μιας υπερεθνικής παγκοσμιοποίησης (ως την οικουμενική μεταστοιχείωση του ελληνισμού, όπως υποστήριζε ο Δαυλός) και δεν θα έχουμε άλλο δρόμο από τη φυγή, είτε θα ενταχθούμε σε μία ανύπαρκτη πλέον ορθόδοξη υπερεθνική κοινότητα, είτε θα παραδοθούμε στις αγκάλες της μιας ή της άλλης μεγάλης δύναμης, είτε, στην ίδια τη νεοοθωμανική Τουρκία, όπως υποστηρίζει ο Δημήτρης Κιτσίκης. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

This entry was posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.