Η ιστορική ευκαιρία και το δια παραλείψεως εθνικό έγκλημα

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μόνο σκανδαλώδες μπορεί να χαρακτηρισθεί το γεγονός ότι Λευκωσία και Αθήνα χειρίζονται το Κυπριακό λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και τη Δύση ευρύτερα, λες και βρισκόμαστε 15 χρόνια πριν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται δια παραλείψεως εθνικό έγκλημα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχουν συντελεστεί βαρυσήμαντες γεωπολιτικές μετατοπίσεις που επηρεάζουν καθοριστικά την περιοχή μας και οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αξιοποιηθεί από την ελλαδική και την ελληνοκυπριακή διπλωματία.

Παρά την εκεχειρία που σηματοδότησε η συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν, είναι γεγονός ότι η Ουάσινγκτον έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια αλλεπάλληλα πλήγματα στην Τουρκία. Μπορεί οι Αμερικανοί να ελπίζουν ακόμα ότι θα την επαναφέρουν στο “δυτικό μαντρί”, αλλά ήδη προετοιμάζονται και για το χειρότερο σενάριο, δημιουργώντας σταδιακά εναλλακτικές λύσεις. Κεντρικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία παίζει η Ελλάδα, όπως έχει φανεί από τις στρατιωτικές διευκολύνσεις που έχει ήδη παραχωρήσει στις ΗΠΑ και από όσες πρόσθετες βρίσκονται σε φάση συνομιλιών.

Όταν, λοιπόν, υπάρχει ένα τόσο αρνητικό κλίμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις και ένα αντιστρόφως τόσο θετικό κλίμα στις ελληνοαμερικανικές, είναι δυνατόν το Κυπριακό να έχει αφεθεί να αντιμετωπίζεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταία 10 χρόνια; Κι όμως, είναι. Και γι’ αυτό πρωτίστως και κυρίως ευθύνη έχουν η Αθήνα και η Λευκωσία, οι οποίες, ως άμεσα ενδιαφερόμενες-θιγόμενες θα έπρεπε όχι μόνο να έχουν εγείρει ζήτημα, αλλά και να το έχουν μετατρέψει σε κεντρικό άξονα της ελληνικής και κυπριακής διπλωματίας.

Μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί το 2004 οι ΗΠΑ στήριξαν με κάθε τρόπο το σχέδιο Ανάν. Τότε, ο Ερντογάν ήταν “αγαπημένο παιδί” τους, ο “ισλαμοδημοκράτης” που (στο μυαλό τους) θα λειτουργούσε σαν φιλοδυτικό παράδειγμα για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Για μία ακόμα φορά τα δυτικά πολιτικά επιτελεία και οι βαρύγδουπες δεξαμενές σκέψης διαψεύσθηκαν οικτρά.

Γραφειοκρατική διαχείριση

Σήμερα, λοιπόν, που όλη εκείνη η “αναμφισβήτητη σοφία” για την Τουρκία του Ερντογάν έχει βρει τη θέση που της αξίζει στα σκουπίδια της Ιστορίας, δεν θα έπρεπε Αθήνα και Λευκωσία να το εκμεταλλευθούν; Γιατί αφήνουν το Κυπριακό να παραμένει στην τρέχουσα γραφειοκρατική διαχείριση χαμηλόβαθμων διπλωματών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι οποίοι λειτουργούν με κεκτημένη ταχύτητα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στη “μεγάλη εικόνα”; Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

This entry was posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΚΥΠΡΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΟΥΡΚΙΑ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.