Μπορεί με καλοπιάσματα ο τουρκικός ελέφαντας να βγει από το δωμάτιο;

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί ο Μητσοτάκης να “εκλιπαρεί” διάλογο, μπορεί για να κατευνάσει τον “σουλτάνο” να έφθασε να χαρακτηρίσει τους ακτιβιστές του κουρδικού εθνικού-απελευθερωτικού κινήματος “τρομοκράτες”, αλλά ο Ερντογάν παρέμεινε ακλόνητος. Όπως δήλωσε, παρά τις πιέσεις που του ασκήθηκαν να συναντήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Στην Αθήνα οφείλουν επιτέλους να συνειδητοποιήσουν ότι ο τουρκικός ελέφαντας δεν θα βγει από το δωμάτιο, παριστάνοντας ότι δεν τον βλέπουμε.

Αναμφίβολα, είναι θετικό να υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας, αλλά όποιος στην Ελλάδα δεν θέλει να βάζει το κεφάλι στην άμμο, αναγνωρίζει ότι οι μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της Άγκυρας δεν αφήνουν περιθώριο για εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Τα δύο κράτη δεν τα χωρίζει μία διαφορά, όπως π.χ. η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, την οποία καλούνται να επιλύσουν διμερώς ή με την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο. Λόγω των μονομερών επεκτατικών διεκδικήσεων της Άγκυρας σε βάρος όχι μόνο ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και ελληνικής κυριαρχίας, κάθε διαπραγμάτευση επ’ αυτών των διεκδικήσεων είναι από τη φύση της συνταγή ή για απαράδεκτες εθνικές παραχωρήσεις ή για ναυάγιο και όξυνση. Επειδή ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι επιθυμητό,

Το πρόβλημα της Ελλάδας με τον τουρκικό επεκτατισμό είναι πάγιο και στρατηγικής φύσεως και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί. Προφανώς, ο Μητσοτάκης έχει τα μάτια του στραμμένα στις κάλπες που σχεδιάζει να στήσει το Σεπτέμβριο. Επιδιώκει, λοιπόν, μέχρι τότε –με διάφορους μάλλον χοντροκομμένους τρόπους– να αποφύγει μία κρίση στο μέτωπο με την Τουρκία. Θεμιτή η επιδίωξη, αλλά όχι κατά τρόπο που να προκαλεί εθνικό κόστος.

Κανείς δεν θέλει μία ελληνοτουρκική κρίση, αλλά δεν είναι η Ελλάδα που θα την προκαλέσει. Ούτε η κρίση θα αποφευχθεί με καλοπιάσματα, όπως η δήλωση Μητσοτάκη για τους Κούρδους. Γιατί αυτή η δήλωση προκαλεί εθνικό κόστος, αφού τινάζει στον αέρα τις τραυματισμένες από το 1999 σχέσεις της Ελλάδας με τους Κούρδους. Και μπορεί διάφοροι γεωπολιτικά ανόητοι να τους περιφρονούν, αλλά τα σοβαρά κράτη, όπως π.χ. οι ΗΠΑ, η Ρωσία και το Ισραήλ, έχουν φροντίσει να αναπτύξουν σχέσεις μαζί τους άλλοτε επίσημες κι άλλοτε αφανείς.

Τουρκικός ελέφαντας και προσωπική διπλωματία

Ο Ερντογάν είναι παίκτης που δεν παραμυθιάζεται με λόγια του αέρα. Αυτή είναι και η αιτία που έβαλε τον Μητσοτάκη “στον πάγο”. Όταν οι δύο τους είχαν πριν λίγο καιρό συμφάγει στην Κωνσταντινούπολη, ο Έλληνας πρωθυπουργός επιπολαίως είχε συμφωνήσει όταν ο “σουλτάνος” του είχε προτείνει Αθήνα και Άγκυρα να μην αναμίξουν τρίτους και να τα βρουν με διμερείς διαπραγματεύσεις. Ο Ερντογάν ήθελε να δεσμεύσει την ελληνική διπλωματία να μην απευθύνεται σε ΕΕ και Ουάσινγκτον για τα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό, επειδή η διμερής διαπραγμάτευση ευνοεί “από χέρι” την Τουρκία.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον, ο Μητσοτάκης απέφυγε –σε βαθμό παρεξηγήσεως– να αναφερθεί ονομαστικά στην Τουρκία, ο Ερντογάν θεώρησε την έμμεση αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού στο ζήτημα των τουρκικών F-16 σαν παραβίαση της συμφωνίας τους. Και όπως θυμόμαστε, αντέδρασε έντονα. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

This entry was posted in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΟΥΡΚΙΑ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.