Μας “πλάκωσε” στην Ευρώπη ο φασισμός, ή μήπως…;

Γράφει ο Aπόστολος Αποστολόπουλος

Δεν ξέρω αν η Ιταλία αποδειχθεί ο –κατά Λένιν– “αδύναμος κρίκος” στην Ευρώπη, δηλαδή αν η Ρώμη γίνει, όπως η Αγία Πετρούπολη, το σημείο θραύσης της έως τώρα ισχυρής αλυσίδας της παντοκρατορίας της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Αλλά το ιερατείο των Βρυξελλών θα “τα δώσει όλα” για να υπονομεύσει, διαβάλλει, αποκαθηλώσει, την υπό σχηματισμό νέα ιταλική κυβέρνηση.

Όχι επειδή, δήθεν, είναι ακροδεξιά, αλλά επειδή ίσως –αλλά μόνο ίσως– δεν θα είναι υπάκουο “σκυλάκι” των Βρυξελλών. Το ματς δεν είναι Ιταλία-Βρυξέλλες ούτε είναι οικογενειακή, ενδοδεξιά, διένεξη. Αντιπαρατίθενται η “α-εθνική, παγκοσμιοποιημένη, υπέρ-πλούσια ελίτ” με τα έθνη, εν προκειμένω με το ιταλικό, όπως με το ουγγρικό, και με κάθε ηγέτη που διεκδικεί αυτονομία σκέψης και ύπαρξης. Αυτοί χαρακτηρίζονται “επικίνδυνοι για τη δημοκρατία”. Το πόσο ακροδεξιά είναι η ιταλική κυβέρνηση είναι συζητήσιμο, με τον Σαλβίνι να έχει δηλώσει ρητά φιλοαμερικανός και τον Μπερλουσκόνι μάλλον να νοσταλγεί τα μπούγκα-μπούγκα πάρτι.

Με μια φράση: έστω οι Ιταλοί νοστάλγησαν αίφνης το παρελθόν τους. Οι Σουηδοί, γιατί έγειραν ξαφνικά δεξιά και μάλιστα μόλις απόκτησαν νατοϊκή προστασία; Η ροπή είναι, λοιπόν, γενικευμένη. Και μάλιστα αγγίζει όχι τις φτωχές χώρες (π.χ. Πορτογαλία) αλλά μάλλον τις εύπορες και τις τάξεις που έχουν αρκετά έως πολλά να χάσουν. Η ασφυξία δεν είναι μόνο οικονομική, είναι βαθύτερη και αποκαλύπτει “μυστικές”, θεμελιώδεις, συγγένειες και παλιές αμαρτίες.

Όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, στη χώρα του Ντοστογιέφσκι είχαν ήδη εκκαθαριστεί ποιητές και λογοτέχνες και αντίστοιχα ο μακαρθισμός έκανε την ίδια δουλειά στις ΗΠΑ. Η Ευρώπη στέρεψε σταδιακά, τελευταία η Ελλάδα με το θάνατο του Μίκη. Εδραιώθηκε, ένθεν και ένθεν, ο “σοβιετικός σοσιαλισμός” και η “μεταφασιστική δυτική δημοκρατία”. Η Μελόνι κάνει επίδειξη χιούμορ, με “ενσταντανέ” τα δυο πεπόνια στο στήθος, αλλά το ερώτημα είναι αν εκτός από το πεπόνι έχει και το μαχαίρι. Προσώρας στέλνει μήνυμα στον Ζελένσκι: “κράτα γερά”. Ως ακροδεξιά άραγε;

Πέντε παρατηρήσεις

Πρώτη: Ο δυτικός καπιταλισμός δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα νέο-φασισμού στην Ιταλία, όπως υστερικά υποστηρίζουν Έλληνες και ξένοι δημοσιολογούντες. Ο φασισμός ήταν ο “χρήσιμος ηλίθιος” για τον καπιταλισμό του Μεσοπολέμου. Ξεκαθάρισε με τη βία και το έγκλημα εσωτερικούς εχθρούς και αυτοκτόνησε, προκαλώντας τον καταστροφικό πόλεμο. Έτσι οι Δυτικοί του αντίπαλοι αναδείχθηκαν σε ήρωες-ηγέτες της δημοκρατίας και οι αριστεροί καταλήξανε σε “ιστορικό συμβιβασμό” και εξαφάνιση. Ο φασισμός εκπλήρωσε και με το παραπάνω τις ιστορικές υποχρεώσεις του. Έχει πεθάνει οριστικά και αμετάκλητα. Αλλά το δικό του φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη, ώστε να κάθεται φρόνιμα το φοβισμένο πόπολο. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

This entry was posted in ΔΙΕΘΝΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.