Tag Archives: Thesis

ΚΡΑΧ

Τα αγγλικά του Γιώργου Παπανδρέου είναι πολύ καλά. Ομολογουμένως πολύ καλύτερα από τα ελληνικά του αν και τελευταία έχει βελτιωθεί και εκεί. Στη Σύνοδο τω Βρυξελλών στα μέσα του Σεπτέμβρη ο Έλληνας Πρωθυπουργός είχε για ακόμη μια φορά την ευκαιρία να αναφερθεί με το πειστικό του λόγο στις δημοσιονομικές προόδους που έχει κάνει η Ελλάδα τους τελευταίους μήνες και που συμβαδίζουν με τις υποδείξεις του ΔΝΤ και της περίφημης Τρόϊκας. Συνέχεια

Posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , ,

Ο Κατακερματισμός

Εδώ και χρόνια ο Ανδρέας Λοβέρδος είχε καταφέρει να χτίσει μεθοδικά ένα αξιόλογο πολιτικό προφίλ. Με την αύρα του συνταγματολόγου, με καλή εκφορά λόγου, και με εντυπωσιακή εμφάνιση είχε βάλει τις βάσεις για μια καριέρα που ίσως κάποτε θα μπορούσε να τον οδηγήσει πολύ ψηλά. Ακόμη και η σύμπλευσή του με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, στη φάση της μάχης με τον Γιώργο Παπανδρέου για την διαδοχή στο Πασόκ μετά την ήττα του 2007, που λίγο έλλειψε να διαλύσει το Πασόκ, τον άφησε ουσιαστικό αλώβητο, μια και υπουργοποιήθηκε, με την νίκη του Πασόκ στις εκλογές του 2009. Συνέχεια

Posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Tagged , , , , , , , , , , ,

Οι Ευθύνες των Ιθαγενών

Τώρα που το σκέφτομαι δεν θυμάμαι πως ακριβώς είχε προκύψει. Ίσως στο ότι εκείνη η εποχή ήταν γενικά πολιτικοποιημένη. Ίσως στο ότι οι παρέες του πατέρα μου, που οι περισσότερες ανήκαν στη δημοσιογραφική οικογένεια, όποτε βρισκόμασταν ή στα σπίτια, ή οπουδήποτε έξω συζητούσαν πάντα και πολύ έντονα την πολιτική πραγματικότητα της εποχής. Πάντως και ενώ η πολιτική δεν ήταν ούτε και είναι το αγαπημένο μου σπορ, θυμάμαι από τα δέκα μου χρόνια να ξέρω πολλά πράγματα για την πολιτική. Και κατά περίεργο τρόπο ενώ ήμουν και ήσυχο και υπάκουο παιδί, παρ’ όλο που και ο πατέρας μου και οι περισσότεροι φίλοι του τότε, είχαν μια συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, εμένα με τα όσα καταλάβαινα τότε η τοποθέτησή μου ήταν διαισθητικά στην «αντίπαλη» περιοχή. Στα 14 μου είχα τελείως κατασταλαγμένη πολιτική άποψη. Τότε λοιπόν και μια μέρα καθώς γύριζα από το σχολείο, μου ήρθε κάτι σαν πολιτική ενόραση και αντιλήφθηκα ότι και η δική μου τοποθέτηση ήταν όσο λάθος ήταν και του πατέρα μου, γιατί όπως κατανόησα πολύ καλά τότε και οι δικές μου προτιμήσεις και εκείνες του πατέρα μου, δεν ήταν παρά απλοί «υπάλληλοι» σ’ ένα σύστημα που ήταν πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιους. Μικρά και ασήμαντα γρανάζια σ’ ένα σύστημα που ήταν ήδη παγκόσμιο. Υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις κινήσεις της Ιστορίας και να παίζουν τους μικρούς τους ρόλους όσο πιο πειστικά μπορούσαν. Έτσι από τότε κατέταξα την πολιτική σ’ ένα είδος ψυχαγωγίας για τους αφελείς, που τους αρέσει να ακολουθούν τυφλά, αφήνοντας κάποιον άλλο να σκέφτεται για λογαριασμό τους. Κάτι σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς, μεταφερμένα στην τότε εποχή Έτσι παρακολουθούσα τις πολιτικές ομιλίες, με κάποιο είδος συγκατάβασης, προσπαθώντας κυρίως να αξιολογήσω κατά πόσο ο συγκεκριμένος κάθε φορά «ηθοποιός», «ερμήνευε» περισσότερο ή λιγότερο πειστικά τον ρόλο του. Συνέχεια

Posted in ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Tagged , , , , , , , ,