Monthly Archives: Ιανουαρίου 2026

Τα φρούτα και λαχανικά της Μεσογείου είναι πλούσια σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Μελέτες έχουν αναδείξει την αντικαρκινική τους δράση. Τα πλούσια σε φαινολικές ενώσεις φρούτα και λαχανικά της Μεσογείου με βάση τις έρευνες που έχουμε φαίνεται να ασκούν ανασταλτική δράση επί του πολλαπλασιασμού των κυττάρων και τη μετάσταση των όγκων και να επάγουν την απόπτωση σε διάφορους τύπους καρκινικών κυττάρων, προφυλάσσοντας από πολλά καρκινώματα συμπεριλαμβανομένων του παχέος εντέρου, του πνεύμονα, του προστάτη, ηπατοκυτταρικό ή καρκίνο του μαστού. Συνέχεια →

Στις 14 Δεκεμβρίου 1959, το θρυλικό πλοίο «Πατρίς» του Οίκου Χανδρή ένωσε για πρώτη φορά την Ελλάδα με την Αυστραλία. Είχε πλήρωμα 250 ατόμων και 1.000 επιβάτες Έλληνες που, καθένας τους, «Έφυγε με το Πατρίς» αποζητώντας μια ευκαιρία καλύτερης ζωής σε έναν μακρινό τόπο. Συνέχεια →

«Υπήρχαν χίλιοι λόγοι να καταδικαστεί το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο: κομμουνιστικό, ολιγαρχικό και αυταρχικό (…) αλλά (…) η κυριαρχία των κρατών δεν είναι ποτέ διαπραγματεύσιμη», υπενθύμισε η επικεφαλής του Rassemblement national, Μαρίν Λεπέν, σε ανάρτησή της στο X. Συνέχεια →

Αν ξέρετε ότι πρόκειται να πονέσετε προσπαθώντας να κουβαλήσετε ένα βαρύ αντικείμενο, μην το κάνετε! Ο πόνος δεν θα μειωθεί γρηγορότερα αν τον αγνοήσετε και αποφασίσετε να κάνετε… του κεφαλιού σας. Αν πιέσετε το σώμα σας να λυγίσει, να στρίψει ή να σηκώσει βάρος, θα επιδεινώσετε την κατάσταση. Συνέχεια →

Ο ίδιος ο Καρλόπουλος εξηγεί στο εισαγωγικό σημείωμα: «Από ένα μικρό κομμάτι εκτυπωμένου χαρτιού με θέμα την πόλη γίνεται να αναδειχθεί μια συνολικότερη εικόνα του υπόλοιπου “σώματος”. Από παζάρια, παλαιοπώλες, ιστότοπους και λίγα προσωπικά αρχεία φίλων, συγκροτήθηκε η συλλογή».
Συνέχεια →

Χάρη στους νέους ανθρώπους, στον δυναμισμό, τον αυθορμητισμό, την αποφασιστικότητα που τους διακρίνει, κυρίως όμως χάρη στην αγάπη τους για τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, τα τελευταία χρόνια η Καλή Βρύση αποτελεί πόλο έλξης επισκεπτών, που έρχονται στο χωριό για να ζήσουν από κοντά την αναβίωση του πανάρχαιου εθίμου. Το τριήμερο 6, 7 και 8 Ιανουαρίου, μικροί και μεγάλοι κάτοικοι του χωριού, στην πλειοψηφία τους άντρες, θα μεταμφιεστούν και θα γεμίσουν το χωριό από τις φωνές, τα τραγούδια και τους εκκωφαντικούς ήχους των κουδουνιών, που έχουν κρεμασμένα στη μέση τους. Συνέχεια →

Στη Θεσσαλία ανήμερα των Θεοφανίων αναβιώνουν τα ρουγκάτσια (ρουγκατσάρια). Αυτά αποτελούνταν από ομάδες (10 – 15 μεταμφιεσμένων ατόμων) οι οποίες περιφέρονταν από σπίτι σε σπίτι παίρνοντας την ανάλογη αμοιβή. Μερικά από τα απαραίτητα μέλη του κάθε ομίλου ήταν ο γαμπρός, η νύφη (νέος μεταμφιεσμένος), ο παπάς, ο παππούς, ο γιατρός και οι «αρκουδιάρηδες». Εντυπωσιακός είναι ο αριθμός των τραγουδιών με τα οποία οι ρουγκατσάρηδες συνόδευαν το πέρασμά τους. Συνέχεια →

Δεν είναι αντινομία να καταδιώκει μια μεγάλη μειονότητα, τους Κούρδους, στην πατρίδα του και να κόπτεται για τα δικαιώματα της μειονότητας των Τουρκοκυπρίων στην Κύπρο επιβάλλοντας όχι τη δικαιοσύνη, αλλά τον νόμο του ισχυρού; Συνέχεια →

Ο Καποδίστριας δεν ήθελε να κάνει την Ελλάδα ούτε Δύση ούτε Ανατολή. Ήθελε να φτιάξει ένα «Ελληνικό κράτος-μήτρα». Ένα κράτος , που θα γεννά πράγματα και αξίες για την ανθρωπότητα, όπως έκανε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Αυτό το πρότυπο, του ηγέτη που κυβερνά υπηρετώντας τον λαό και όχι τον εαυτό του, ενοχλεί το σημερινό σύστημα. Η ταινία λειτουργεί σαν βροχή σε ένα χωράφι το κατακαλόκαιρο που διψούσε. Ο λαός συρρέει – γονείς με παιδιά 7 και 8 ετών – γιατί η ταινία διεγείρει τον «ανώτερο εαυτό» των Ελλήνων. Συνέχεια →

Το «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» στην Βενεζουέλα, δεν είναι μία ουδέτερη δήλωση αλλά πολιτική επιλογή. Και στέλνει ένα σαφές μήνυμα, ότι δηλαδή το διεθνές δίκαιο είναι εργαλείο, όχι αρχή. Στην δήλωση του αντέδρασε έντονα ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ από χτες το βράδυ είχε αντιδράσει λέγοντας «το δίκαιο του ισχυρού, όταν επιβάλλεται κόντρα στο διεθνές δίκαιο, παραβιάζει δικαιώματα χωρών και λαών. Είναι ακριβώς αυτή η λογική που τροφοδοτεί και νομιμοποιεί την επιθετικότητα του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η χώρα μας οφείλει να υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο συνολικά, σταθερά και όχι α λα καρτ».
Συνέχεια →

Μάλιστα, αναφερόμενος στο λεύκωμα, δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «δεν πρόκειται για ένα στεγνό ανασκαφικό δελτίο, ούτε για έναν τυπικό επιστημονικό τόμο με δυσπρόσιτες λεπτομέρειες. Η δομή του είναι μελετημένη ώστε να μιλά ταυτόχρονα σε ειδικούς και μη ειδικούς. Τα κείμενα είναι δίγλωσσα, πράγμα που ανοίγει την πρόσβαση σε ένα διεθνές κοινό, ενώ η γλώσσα παραμένει σαφής, χωρίς περιττή ορολογία, αλλά και χωρίς εκπτώσεις στην ακρίβεια.
Συνέχεια →

«Ο Αριστόφρων δεν έφερε στο φως κανένα κτίσμα σχετιζόμενο με τη σχολή του Πλάτωνα, αλλά οικοδομικά κατάλοιπα από τους προϊστορικούς ως τους βυζαντινούς χρόνους» ξεκαθαρίζει ο Μιχάλης Τιβέριος, ο οποίος παρουσίασε τις ανασκαφές και τη δράση του Αριστόφρονα στην ομιλία του κατά την ανάληψη της προεδρίας τον περασμένο Ιανουάριο (Η Ακαδημία Αθηνών αναζητεί την προμήτορά της, εκδ. Ακαδημίας Αθηνών, 2025).

Συνέχεια →

Η Δέσποινα Μακροπούλου μεγάλωσε ακούγοντας «Πελαδαρινά τραγούδια και μυθοπλασίες, ιστορικές καταγραφές που είχαν ήδη πάρει το δρόμο του μύθου, και χιλιάδες διαρκείς επαναλήψεις από το στόμα της μητέρας μου», όπως γράφει. Ήδη από το 1975, ως φοιτήτρια αρχαιολογίας, είχε αρχίσει να συλλέγει συστηματικά το Πελαδαρινό λεξιλόγιο με τη βοήθεια της Σοφίας Χασιάδου, μακρινής συγγενούς γεννημένης στο Πελλαδάρι το 1901. Συνέχεια →

Δεν πα να χτυπιούνταν οι περίοικοι, να διαρρηγνύαν τα ιμάτια τους οι ανησυχούντες, δεν κουνήθηκε φύλλο. Και ήρθε η πακιστανική τηλεόραση με ένα εκτενές αφιέρωμα να ξεδιπλώσει το μεγαλείο του ανθρωπισμού της Εθνοσωτηρίου κυβέρνησης, που έκανε τους νόμους – κουρελόχαρτο για τους Πακιστανούς μας φίλους.

Συνέχεια →

Αυτό που εντυπωσιάζει, δεν είναι το πόσο παντοδύναμη είναι η επιτήρηση πληθυσμών μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά το πόσο φυσιολογική μας φαίνεται. Γι’ αυτό η αντίδραση μας είναι υποτονική. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όταν η “ταυτότητα” είναι κάτι που απονέμεται από το κράτος και δεν μας ανήκει εγγενώς, ο επόμενος Baud μπορεί να είμαστε εμείς. Στην καρδιά του ζητήματος βρίσκεται η ατομική κυριαρχία των δεδομένων: Tα άτομα πρέπει να έχουν πραγματική ιδιοκτησία και έλεγχο των προσωπικών τους πληροφοριών. Η ψηφιακή ταυτότητα θα έπρεπε να αφορά την κυριαρχία του ατόμου στα δεδομένα, όχι την επιτήρηση του ατόμου μέσω δεδομένων που διαχειρίζεται η ΤΝ. Στην αντίθετη περίπτωση, ισχυροποιείται ένας μηχανισμός, που θα μπορούσε να οδηγήσει τη κοινωνία σε ένα είδος “ψηφιακής δουλοπαροικίας”.
Συνέχεια →

Τα καταστήματα πρέπει να αναγράφουν αρχική και τελική τιμή. Ιδιαίτερη προσοχή, επιπλέον, πρέπει να δίνεται σε εκπτώσεις που «είναι υπερβολικά συμφέρουσες για να είναι αληθινές». Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Συνέχεια →

Η εξώπορτα είναι το «σύνορο», το σημείο που χωρίζει την ασφάλεια του σπιτιού από το άγνωστο του έξω κόσμου. Κρεμώντας τη σκίλλη εκεί, όπως δίδασκε ακόμα και ο Πυθαγόρας, δημιουργούμε μια ασπίδα που διώχνει τη βασκανία, τα κακά πνεύματα και φέρνει στο σπίτι υγεία, πλούτο και ευτυχία. Η σκίλλη δεν είναι όμως μόνο φυλαχτό, είναι και «μάντης». Οι αγρότες στο Αιγαίο διάβαζαν κάποτε στα φύλλα της τον καιρό και το μέλλον της σοδειάς τους, προβλέποντας αν η χρονιά θα φέρει πείνα ή αφθονία.
Συνέχεια →

Το ιουλιανό ημερολόγιο ήταν το επίσημο ημερολόγιο του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δηλαδή της βυζαντινής. Στον ελλαδικό χώρο ίσχυε ως το 1924 οπότε αντικαταστάθηκε από το γρηγοριανό ή νέο, από το όνομα του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ που εισήγαγε τον 16ο αι. βελτιώσεις στο ατελέστερο ιουλιανό. Συνέχεια →

Η γλυπτή κεφαλή του Ερμή αποτελεί σημαντικό επιστημονικό επίτευγμα, εμπλουτίζοντας την κατανόησή μας για την καλλιτεχνική παραγωγή στην Ανατολία της ρωμαϊκής περιόδου και επιβεβαιώνοντας τη θέση της Λαοδίκειας μεταξύ των πιο πολιτισμικά εκφραστικών πόλεων της περιοχής. Καθώς η συνεχιζόμενη έρευνα αποκαλύπτει περαιτέρω συνδέσεις μεταξύ τέχνης, οικονομίας και πολιτικής ταυτότητας, η Λαοδίκεια αποδεικνύει για άλλη μια φορά πώς η κομψότητα της αρχαίας χειροτεχνίας μπορεί να φωτίσει τις ιστορίες του παρελθόντος και να τις φέρει με χάρη στο παρόν.
Συνέχεια →

Μπορεί αργότερα, πολλά χρόνια μετά, όταν θα ανοίξουν τα αρχεία, να διαπιστωθεί ότι μας κυβερνούσαν άφρονες, οι οποίοι, όταν διαπίστωσαν ότι τα σχέδιά τους στην Ουκρανία απέτυχαν, έβαλαν φωτιά στη φωτιά για να κρύψουν τις ευθύνες τους, αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα την κατάσταση. Ενας γενικευμένος πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης αλλά και στην περιφέρεια της Μεσογείου στη διάρκεια της χρονιάς που ανατέλλει δεν είναι πλέον ανέφικτος. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τσιμπήσει ο Πούτιν στις προβοκάτσιες και να στείλει έναν πύραυλο στο Λονδίνο ή στο Βερολίνο. Συνέχεια →

Οι κατατάξεις βασίζονται σε ανάλυση περίπου 250.000 γεννήσεων το 2025, καλύπτοντας περίπου το 40% όλων των νεογέννητων στη Γερμανία. Συνέχεια →

Στις 6 Φεβρουαρίου 1836 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος στο υψηλότερο ανατολικό άκρο της πόλης. Τον επόμενο μήνα στην οικοδομή δούλευαν 520 άτομα. Στρατός και τεχνίτες, Γερμανοί αρχιτέκτονες, Γερμανοί, Έλληνες και Ιταλοί μάστορες συνεργάστηκαν στην κατασκευή. Με την ευκαιρία αυτή ξαναλειτούργησαν και τα αρχαία λατομεία στην Πεντέλη. Συνέχεια →

Μία από τις ανιψιές τού Γιώργου Παπανικολάου, η Γιούλη Κόκκορη, οδοντίατρος, η οποία δημιούργησε το 2012, με αφορμή τα 50 χρόνια από τον θάνατό του μια ιστοσελίδα αφιερωμένη σε εκείνον ( http://www.dr-pap.com), θυμάται: «Ο θείος Γιώργος ήταν ο μύθος για την οικογένειά μου. Ήταν ο άνθρωπος και ο επιστήμονας που με το έργο του τίμησε την οικογένεια, την Κύμη-τόπο καταγωγής του- και την ανθρωπότητα ολόκληρη. Γι’ αυτό και όλοι νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό. Σε εμάς, τους συγγενείς που ζούσαμε στην Ελλάδα, έφτανε πάντοτε ο απόηχος της μεγαλοσύνης και της φήμης του.» Συνέχεια →

Ο «Γέρος», ο οποίος γεννήθηκε το 1942 και απεβίωσε πριν από 10 σχεδόν χρόνια, διέμενε στο Λονδίνο. Του είχε αναφέρει στο παρελθόν για μια σφαγή Ελληνοκυπρίων που διαπράχθηκε το 1963, ωστόσο είχε ζητήσει τη μη δημοσιοποίηση του θέματος ενόσω βρισκόταν εν ζωή. Συνέχεια →

Όσοι νομίζουν ότι η βαθιά ανάγκη για ριζικές αλλαγές, ενός λαού καθημαγμένου, που έχει δει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να ζήσουν αξιοπρεπώς, μπορεί να συνεχίσει να καλύπτεται με τα γνωστά πολιτικά τρικ, την ανακύκλωση παλιών αποτυχημένων υλικών, το μαστίγιο και το καρότο, μάλλον δεν έχουν καταλάβει σε τι εποχές ζούμε. Συνέχεια →

Τα χρόνια πέρασαν και οι ονομασίες«μετακινήθηκαν». Οι Αθηναίοι των αρχών του 20 αιώνα αποκαλούσαν βατραχονήσι την περιοχή στο Παγκράτι, όπου σήμερα είναι η πλατεία Προσκόπων ή αλλιώς πλατεία Μάνου Χατζιδάκι, λόγω του καφενείου που σύχναζε ο κορυφαίος συνθέτης. Η αεροφωτογραφία αποτυπώνει μια αγνώριστη χωροταξικά περιοχή, όπου βλέπουμε το Στάδιο και τον Εθνικό Κήπο. Ανάμεσά τους περνά ο Ιλισός. Βόρεια διακρίνεται ο Αλασσώνας ποταμός στη σημερινή Σπύρου Μερκούρη δίπλα από το άλσος Παγκρατίου, ο οποίος καταλήγει στον Ιλισό. Συνέχεια →

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, αντικείμενο της Προγραμματικής Σύμβασης αποτελεί η οργάνωση, ο συντονισμός, η υλοποίηση και η χρηματοδοτική και διοικητική υποστήριξη ενός ολοκληρωμένου και πολυεπίπεδου προγράμματος πολιτιστικών, καλλιτεχνικών, εκπαιδευτικών και επιστημονικών δράσεων στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, καθώς και η διασφάλιση της εύρυθμης, απρόσκοπτης και βιώσιμης λειτουργίας του ως σύγχρονου και δυναμικού πολιτιστικού οργανισμού. Συνέχεια →

Ειδικά τα μεταλλικά σκεύη από πολύτιμα υλικά, χρησίμευαν συγχρόνως και ως ένα είδος αποθησαυρισμού της οικογένειας, μία επένδυση σε ασήμι και χρυσό σε σκεύη που μπορούσαν σε ώρα ανάγκης να μπουν ενέχυρο και να ρευστοποιηθούν ή να κρυφτούν σε ώρα κινδύνου, μαζί με νομίσματα και κοσμήματα. Έτσι, οι πολυάριθμοι θαμμένοι θησαυροί πολυτελών επιτραπέζιων σκευών, με το περιεχόμενο και τη συχνότητά τους, ανά περιοχές και εποχές, δεν μαρτυρούν μόνο τις προτιμήσεις και τις διατροφικές συνήθειες των κατόχων τους που ατύχησαν να τους ανακτήσουν. Αποτελούν συγχρόνως υλικούς ιστορικούς δείκτες των κινδύνων που η αυτοκρατορία αντιμετώπισε σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Συνέχεια →

Το ΕΛΛΑΣ εύχεται σε όλους τους αναγνώστες και τους φίλους του, η καινούργια χρονιά να είναι ευλογημένη, δημιουργική, γεμάτη προκλήσεις και να φέρει καλύτερες μέρες στην Πατρίδα μας Συνέχεια →

Να αναπτυχθεί πάνω σε συγκροτημένη βάση σχεδιασμός Πολιτιστικής Διπλωματίας Κύπρου, Ελλάδας, Εκκλησίας και Οικουμενικού Ελληνισμού με συνέργειες κράτους και πολιτιστικών/πνευματικών φορέων. Συνέχεια →

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, και ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο, το έθιμο πήρε τεράστιες διαστάσεις. Το «βαρέλι» του τροχονόμου μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς της εορταστικής Αθήνας. Εταιρείες, καταστήματα, σύλλογοι αλλά και απλοί πολίτες κατέκλυζαν τις διασταυρώσεις αφήνοντας πραγματικούς «λόφους» από δώρα γύρω από τον τροχονόμο. Συνέχεια →

Παρουσιάζεται, έτσι, ως ένα ακόμα σύμβολο της ορθόδοξης εκκλησίας για να συντηρήσει τη διαχρονικότητα και τη συνέχεια του ελληνικού στοιχείου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, στην περιοχή της πάλαι ποτέ βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συνέχεια →

Πρώτα ο νοικοκύρης την έστρεφε τρεις φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Επειτα έκανε με κλειδί , με μαχαίρι ή με πιρούνι τρεις φορές το σημείο του σταυρού, για να κόβεται η κακογλωσσιά, να κλειδώνονται τα κακά στόματα ή να αποτρέπεται το κακό μάτι. Και την ώρα ακριβώς, που άλλαζε ο χρόνος, άρχιζε να ονοματίζει τα κομμάτια, με καθιερωμένη πάντα σειρά Πρώτο ήταν του Αι-Βασίλη. Επειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά όλων των μελών της οικογένειας, κατά ηλικία , αρχίζοντας από τους μεγαλύτερους και καταλήγοντας στα παιδιά. Συνέχεια →

Τότε, που η φτώχεια ήταν περήφανη και αγνή, σκαρφαλωμένη στις πλάτες των αγροτών, των βιοπαλαιστών, των χαμάληδων, που έτρεχαν, ακόμη και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, να τη χορτάσουν με το στεφάνι της τιμιότητας και της αρετής. Τότε, που κάθε Πρωτοχρονιά οι γονιοί ονειρεύονταν τα βλαστάρια τους μεγάλους και τρανούς ανθρώπους, κι όλο αγωνίζονταν με πάθος και με πίστη να κάνουν τούτο το όνειρο πραγματικότητα. Τότε, που η ψυχή ήταν γεμάτη από αγάπη και η θέληση ατσαλένια για προκοπή. Συνέχεια →

Η χάρη που ζήταγαν οι νέες από τον Άγιο Βασίλη Το βράδυ της παραμονής πρωτοχρονιάς, οι οικογένειες κάθονταν γύρω από την τσιμινιά (τζάκι) κατά το βυζαντινό έθιμο της εμπυροσκοπίας. Αφού είχαν στολίσει ήδη από την παραμονή των Χριστουγέννων το σπίτι με κλαδιά και φύλλα ελιάς, για την αποτροπή των σκαλαπούνταρων, έπιαναν ένα κλαδί από αυτά και προσπαθούν να διαγνώσουν το μέλλον του νέου έτους. Κυρίως μαζεύονταν οι νεαρές κοπέλες γύρω από τη φωτιά. Πετούσαν το κλαδί στα κάρβουνα του τζακιού και έλεγαν ένα ποίημα ζητώντας μία χάρη από τον Άγιο. Να τους αποκαλύψει την τύχη τους. Συνέχεια →